ห้องนั่งเล่นเงียบลง
แสงไฟจากเตาผิงสะท้อนบนใบหน้าของเซินถัง อิซาเบลลาชะงักงันไปชั่วขณะ
“แม้แพทย์ควรรักษาทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน” เซินถังพูดต่อ “แต่ฉันก็มีวิจารณญาณของตัวเองค่ะ แคเธอรีนมาขอให้ฉันช่วยให้มีลูก ฉันก็ช่วยปรับสมดุลร่างกายให้เธอได้ นี่เป็นหน้าที่ของแพทย์”
“แต่ถ้าให้ฉันเลือกว่าจะยืนข้างภรรยาที่ถูกหลอกมาหลายปีและต้องรับผิดแทนสามี หรือยืนข้างผู้ชายที่รู้ว่าภรรยาถูกเอาเปรียบ แต่ยังออกไปหาชู้ไม่หยุด—”
“สำหรับฉันแล้ว การเลือกไม่ยากเลยค่ะ”
อิซาเบลมองเธอ เห็นว่าเซินถังยังอายุน้อย แต่พูดจาหนักแน่นไม่ถ่อมตัวเกินไปหรือวางท่า สิ่งที่พูดออกมาไม่มีทั้งการประจบประแจงและการคำนวณ ทุกคำล้วนจริงใจจนยากจะโต้แย้ง
แม้แต่วิเวียนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็อดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ “อิซาเบลลา เซินถังเป็นคนแบบนี้แหละ ตอนช่วยฉันก็เหมือนกัน วางใจได้ เธอเชื่อถือได้ ฉันรับรองให้เลย”
อิซาเบลลาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุด “คุณเซิน ถ้ายืนยันได้ว่าปัญหาอยู่ที่เขา คุณรักษาได้ไหมคะ?”
“ต้องดูสถานการณ์อย่างละเอียดก่อนค่ะ ฉันรับประกันไม่ได้” เซินถังตอบ “แพทย์จีนมีวิธีปรับสมดุลเพื่อช่วยเรื่องสมรรถภาพการเจริญพันธุ์ของผู้ชายอยู่บ้าง แต่ฉันต้องจับชีพจรก่อนถึงจะวินิจฉัยได้ค่ะ”
อิซาเบลพยักหน้า “ถ้ารักษาได้ คุณพอจะมีวิธีทำให้เขามีลูกกับฉันได้แค่คนเดียวไหมคะ?”
ห้องนั่งเล่นเงียบจนได้ยินเสียงเถ้าถ่านในเตาผิงยุบตัว
ถ้วยชาของวิเวียนค้างอยู่กลางอากาศ นิ้วมือของเซินถังก็ขยับเล็กน้อย