ปลายเดือนตุลาคม นัดตรวจติดตามอาการของแคเธอรีนคือบ่ายวันพุธ
สถานที่คืออพาร์ตเมนต์ของแคเธอรีนเอง
เป็นอาคารอพาร์ตเมนต์สีขาวสามชั้นในย่านนอร์ทบีชของซานฟรานซิสโก ห้องหนึ่งบนชั้นสองซึ่งหันหน้าออกถนน
แคเธอรีนเป็นคนเปิดประตูด้วยตัวเอง รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้เบา ๆ เธอสวมเสื้อไหมพรมสีเบจที่ดูสุภาพเหมาะสม ผมรวบเป็นมวยหลวม ๆ มีปอยผมสองสามเส้นหลุดลงมา ให้ความรู้สึกสบาย ๆ แต่ยังดูประณีต
เซินถังเหลือบมองแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร
“คุณเซิน!” แคเธอรีนผายมือเชิญเธอเข้ามา ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น
เซินถังพยักหน้าทักทาย ก่อนกวาดตามองห้อง พรมใต้โต๊ะกลางถักด้วยมือแบบเปอร์เซีย มีขวดแก้วคริสตัลสำหรับพักไวน์กับวิสกี้สกอตช์วางอยู่
แค่มองก็รู้ว่าขวดคริสตัลมีราคาแพง ไม่ใช่ของที่หญิงสาววัยเยาว์จะซื้อไหว บนขอบหน้าต่างวางดอกลาเวนเดอร์แห้ง บนโซฟาคลุมผ้าห่มลายตาราง ส่วนบนโต๊ะกลางมีนิตยสารแฟชั่นที่เปิดค้างไว้ครึ่งเล่ม
เห็นได้ชัดว่าเจ้าของห้องใส่ใจจัดแต่งอย่างมาก
ประณีตหรูหราและอบอุ่น
เป็นรังรักแสนสุขของหญิงสาวที่มีคนเลี้ยงดู ทว่าความสุขนี้ตั้งอยู่บนความเจ็บปวดของผู้หญิงอีกคน
เซินถังอดทอดถอนใจไม่ได้ โชคดีที่อิซาเบลลามาหาเธอเมื่อสองสามวันก่อน ไม่อย่างนั้นเธอคงกลายเป็นคนช่วยเหลือคนชั่วไปแล้ว
แคเธอรีนไม่รู้ว่าเซินถังกำลังคิดอะไรอยู่ เอ่ยพูดกับตัวเองต่อไปว่า “ยาที่คุณให้ฉันคราวก่อนช่วยได้มากเลยค่ะ ช่วงสัปดาห์นี้ฉันนอนหลับดีขึ้นเยอะ เมื่อก่อนตื่นกลางดึกทุกคืน แต่ตอนนี้หลับยาวจนเช้าได้แล้ว”
เซินถังยิ้มบาง ๆ “พออารมณ์ผ่อนคลาย ร่างกายก็ผ่อนคลายตามไปด้วยค่ะ”
“คุณเซินเก่งจริง ๆ ค่ะ”
“เอ่อ...” แคเธอรีนลังเลเล็กน้อย ก่อนเหลือบมองไปทางห้องนอนแล้วลดเสียงลง “แฟนฉัน...เขาก็มาด้วยค่ะ กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ข้างใน”
“เขาค่อนข้างประหม่าน่ะค่ะ”
เซินถังพยักหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่จับชีพจร ให้เขาออกมาได้เลยนะคะ แค่ตรวจดูเท่านั้น”