เจ้าหน้าที่สอบสวนกับเจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลสบตากัน เห็นได้ชัดว่าเชื่อเพียงครึ่งเดียว “แล้วคุณรู้จักเจิ้งเสวียหลินได้ยังไง?”
“รู้จักกันตอนรับจ้างทำงานจิปาถะในเมืองหลวงครับ”
เจ้าหน้าที่สอบสวนบันทึกเสร็จแล้วก็ถามรายละเอียดอีกสองสามข้อ คำตอบของหม่าเขวลื่นไหลทุกข้อ ไม่คลุมเครือ ไม่ขัดแย้งกัน และทุกรายละเอียดล้วนผ่านการพิจารณาอย่างถี่ถ้วน
เขาคุ้นเคยกับเจิ้งเสวียหลินเป็นอย่างดี ตอนนั้นเมื่อสืบเรื่องการสับเปลี่ยนผลตรวจความเป็นพ่อแม่ลูกของตระกูลกู้ เขากับเย่เฉิงต่างก็ตรวจสอบเรื่องนี้มาแล้ว
ดังนั้นหม่าเขวจึงรู้เส้นทางชีวิตประจำวันของเจิ้งเสวียหลิน รวมถึงคนที่เขาติดต่อด้วยอย่างทะลุปรุโปร่งมานานแล้ว
ส่วนเรื่องที่เจิ้งเสวียหลินขาดเงิน ใกล้ถึงกำหนดตรวจสอบบัญชี และมีช่องโหว่ทางการเงินกว่าล้านหยวนนั้น ล้วนเป็นเรื่องจริง
ตอนนั้นเขาคิดเพียงว่าจุดอ่อนเหล่านี้ของเจิ้งเสวียหลินจะเป็นประโยชน์กับพวกเขา ไม่คิดเลยว่าจะได้เอามาใช้ที่นี่
จริงบ้างเท็จบ้างปะปนกัน ต่อให้เจิ้งเสวียหลินร้องขอความเป็นธรรม ก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี
การสอบสวนสิ้นสุดลง หม่าเขวถูกคุมตัวกลับไปยังห้องกักกัน
ระหว่างเดินผ่านทางเดิน เขากวาดตามองออกไปนอกหน้าต่าง
ท้องฟ้าเป็นสีคราม สายลมพัดมาจากทะเลทรายโกบี
เย่เฉิง ฉันรู้ว่าคุณไม่เห็นด้วยกับวิธีของฉัน คุณคิดว่าเธอไม่เหมือนจางจิ้ง
ในเมื่อคุณเปิดโปงฉันเพื่อเซินถัง งั้นก็ทำตามวิธีของคุณเถอะ
ฉันหวังว่าเธอจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง
คืนนั้น ที่เรือนฝั่งตะวันออกในเขตบ้านพักทหาร