เฉินจื้อหย่วนขมวดคิ้ว
เขาปิดสมุดบันทึกแล้วใส่ลงในถุงเก็บหลักฐาน
“ฉันขอเอาเล่มนี้ไป”
ช่วงบ่าย เฉินจื้อหย่วนถือสมุดบันทึกไปหามู่ชิงหาน
“ผู้บังคับกองร้อยครับ เจอในกองของจิปาถะตรงมุมห้อง” เขาวางถุงเก็บหลักฐานลงบนโต๊ะ “ลองดูหน่อยครับ ผมรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล”
มู่ชิงหานเปิดดู แล้วเห็นชุดตัวเลขนั้น
สายตาของเขาหยุดนิ่ง
“พิกัดการบิน”
“ครับ” เฉินจื้อหย่วนมองเขา “พวกอันธพาลที่ถูกจ้างให้มาลักพาตัวคนหนึ่ง ทำไมถึงพกสิ่งนี้ติดตัวด้วยครับ?”
มู่ชิงหานไม่ได้ตอบทันที เขาจ้องชุดตัวเลขนั้นอยู่หลายวินาที
N 41°23'47"E 89°15'32"
พิกัดนี้...เขาลองระบุตำแหน่งในใจ คร่าว ๆ แล้วอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือค่อนไปทางเหนือ ลึกเข้าไปในทะเลทรายโกบี ใกล้แนวชายแดน
“ตำแหน่งนี้ไม่ได้อยู่บนเส้นทางบินปกติสายไหนเลย” มู่ชิงหานกล่าว “เป็นสถานที่ห่างไกลมาก”
“ผมถึงได้รู้สึกว่ามันผิดปกติครับ” เฉินจื้อหย่วนลดเสียงลง “ผู้บังคับกองร้อย ผมว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา”
มู่ชิงหานปิดสมุดบันทึก
“เข้าใจแล้ว เรารายงานผู้บัญชาการซูด้วยกัน”
ห้องทำงานของซูเจิ้นกั๋ว
มู่ชิงหานกับเฉินจื้อหย่วนยื่นสมุดบันทึกและรายงานการตรวจค้นให้เขา
ตอนแรกซูเจิ้นกั๋วยังถามไถ่อาการของเซินถัง แต่พออ่านหน้าที่มีพิกัดในสมุดบันทึกจบ เขาก็เงียบไป
ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า “ชิงหาน จื้อหย่วน เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง พวกคุณไม่ต้องยุ่งแล้ว”
“ส่วนคดี พวกคุณสอบสวนไปตามขั้นตอน สมุดบันทึกเล่มนี้แยกออกจากกลุ่มหลักฐาน”
ทั้งสองมองเขาพร้อมกัน
ห้ามเข้าไปยุ่งกับหลักฐาน แสดงว่าของชิ้นนี้ไม่ธรรมดา
ผู้บัญชาการซูรู้อะไรบางอย่าง แต่พวกเขาก็รู้เช่นกันว่า เมื่อเรื่องบางเรื่องเกี่ยวข้องกับระดับที่สูงขึ้นไปแล้ว สิ่งที่ไม่ควรถามก็ถามไม่ได้