“ถังถัง ฉัน...” ลูกกระเดือกของเย่เฉิงขยับอย่างห้ามไม่อยู่ เขาดันแว่นอย่างเก้อเขินเล็กน้อย ก่อนรีบร้อนอธิบาย “วันนั้นฉันแค่ช่วยเธอแก้สถานการณ์จริง ๆ ฉันกลัวว่าถ้าไม่พูดแบบนั้น คุณนายวิเวียนจะไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ ฉันไม่ได้คิดร้ายจริง ๆ...”
“อย่างนั้นเหรอ?” เซินถังกอดอก จงใจเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วส่งเสียงหึเบา ๆ “ศิษย์พี่ถนัดใช้วิธีแบบนี้หลอกคนอยู่แล้ว ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าที่พูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า? บางทีพี่ก็พูดแบบนี้กับคนอื่นเหมือนกัน?”
หางตาของเซินถังจับจ้องไปยังด้านนอกประตูตลอดเวลา เธอจงใจขึ้นเสียง “ถ้าอย่างนั้น... ศิษย์พี่จางจิ้งล่ะ? พวกพี่รู้จักกันมานาน ตอนนั้นพี่ก็เป็นห่วงเธอแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า?”
เธอเห็นชายเสื้อที่อยู่ด้านนอกประตูกระตุกวูบอย่างแรง
เธอรู้ว่าจางจิ้งกำลังแอบฟังอยู่ แต่น้ำเสียงกลับยิ่งฟังดูน้อยใจ “ศิษย์พี่จางคอยหาเรื่องฉันทุกวัน แทบอยากจะฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ ด้วยซ้ำ สายตาที่เธอมองพี่น่ะ ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังดูออก!”
“เมื่อก่อนพี่ก็เคยเอาใจใส่เธอสารพัด จนกลายเป็นหนี้รักใช่ไหม? ตอนนี้พอฉันมา พี่ก็เอาแต่พูดจาหวาน ๆ มาหลอกฉัน ไม่ใช่เพราะเบื่อคนเก่าแล้วชอบคนใหม่หรอกหรือ? อีกสองปีพี่เจอศิษย์น้องที่สาวกว่าและสวยกว่ามาหา แล้วฉันจะเป็นอะไร?”
คำพูดทั้งหมดนี้ชัดเจนว่าเซินถังกำลังหึงจางจิ้ง!
เย่เฉิงแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หรือว่า...เซินถังเองก็ไม่ได้ไร้ใจต่อเขาเสียทีเดียว? ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงยอมทิ้งมู่ชิงหานแล้วเดินทางไปต่างประเทศกับเขา?
ถึงจะเป็นเพราะการเรียน หรือเพื่อเอาชนะตระกูลมู่ แต่บางที...อาจมีส่วนที่ทำเพื่อเขาด้วยก็ได้?
ความยินดีอย่างบ้าคลั่งผสมกับความตื่นตระหนกพังทลายความสุขุมที่เขามีมาตลอดในพริบตา เขาราวกับถูกลอตเตอรี่ กลัวเหลือเกินว่าโอกาสจะหลุดลอยไป และยิ่งกลัวว่าเซินถังจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้ เขารีบก้าวไปข้างหน้าก้าวใหญ่ มือทั้งสองยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวหมายจะประคองไหล่เธอ แต่กลับหยุดชะงักกลางอากาศและฝืนข่มใจไว้ได้ทัน