เซินถังนั่งอยู่ตรงปลายโต๊ะยาว มือจับปากกา จดบันทึกเงียบ ๆ
พรีญาสวมแว่นกรอบดำหนา นั่งอยู่ข้างเธอ ดวงตาจับจ้องโต๊ะตรงหน้าไม่วาง นิ้วมือบิดไปมาบนตัก ราวกับรู้ว่าอีกเดี๋ยวต้องเผชิญศึกหนัก จึงอดประหม่าไม่ได้
เซินถังแตะหลังมือเธอเบา ๆ ใต้โต๊ะ
พรีญาเงยหน้าขึ้น เห็นเซินถังพยักหน้าให้
เธอสูดหายใจลึก ๆ นิ้วมือค่อย ๆ คลายออก
การประชุมกลุ่มดำเนินไปตามกำหนด รายงานของคนก่อนหน้าไม่สะดุดติดขัด ฮอร์นแสดงความเห็นเป็นครั้งคราว ส่วนเย่เฉิงก็เสริมข้อมูลบ้างเป็นบางครั้ง
ในที่สุดก็ถึงตาจางจิ้ง
เธอลุกขึ้น เดินไปหน้าจอฉายภาพ แล้วหยิบไม้ชี้ขึ้นมา
“ทุกท่านคะ นี่คืองานวิจัยที่ฉันเพิ่งทำเสร็จ กลไกการสะสมโลหะหนักทางชีวภาพของชุมชนเชื้อราในดินค่ะ”
เธอเปิดสไลด์หน้าแรก ทั้งกราฟ ตาราง และภาพถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์
“เราใช้แคดเมียมกับตะกั่วเป็นสารมลพิษเป้าหมาย แล้วเลือกเชื้อราในดิน 6 ชนิดมาทดลองสะสม ผลปรากฏว่าเชื้อราไรซอกโทเนียและเชื้อราไตรโคเดอร์มามีประสิทธิภาพในการสะสมสูงที่สุดค่ะ...”
“ศาสตราจารย์จาง” เย่เฉิงเอ่ยขัดขึ้นกะทันหัน ห้องประชุมทั้งห้องพลันเงียบกริบ
“ขอถามหน่อยครับ” เย่เฉิงดันแว่นกรอบทองขึ้น น้ำเสียงเป็นการเป็นงาน “ความเข้มข้นเริ่มต้นของไอออนแคดเมียมในชุดทดลองที่สามเท่าไรครับ? แล้วทำไมถึงเลือกค่าระดับนี้?”
นี่เป็นคำถามพื้นฐานเกี่ยวกับแนวคิดในการออกแบบการทดลอง หากเป็นการทดลองที่ทำด้วยตัวเอง ต่อให้หลับตาก็ตอบได้
มุมปากของจางจิ้งเม้มลงเล็กน้อย “ความเข้มข้นเริ่มต้นคือ... 50 มิลลิกรัมต่อลิตรค่ะ ส่วนการกำหนดระดับความเข้มข้นก็...”
เธอชะงักไป แล้วจะอ้างอิงจากอะไรล่ะ? เธอจะไปรู้ได้อย่างไร จึงได้แต่ตอบเลี่ยง ๆ “กำหนดตามช่วงความเข้มข้นที่เอกสารวิจัยทั่วไปแนะนำค่ะ”