ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นของเดือนธันวาคม ใบไม้สีเขียวชอุ่มเหล่านั้นสดใสจนแสบตา
สวนผักของเซินถัง ยาของเซินถัง วิชาแพทย์ของเซินถัง
ขาของมู่ชิงหานกำลังฟื้นตัว
ถ้าเขาหายดีจริง ๆ — กลับไปบินได้อีกครั้ง —
เฉินจื้อหย่วนก็จะเป็นได้แค่รองผู้บังคับบัญชาตลอดไป ส่วนเธอก็จะเป็นได้แค่ภรรยาของรองผู้บังคับบัญชา
เล็บของหลิวฟางจิกลงบนฝ่ามือ
เธอนึกถึงเรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อน —
บ่ายวันนั้น เธอเอาข้าวไปส่งให้เฉินจื้อหย่วน ระหว่างทางเดินผ่านหน้าบ้านหวังซิ่วเหลียน ประตูแง้มอยู่ เซินถังกำลังนั่งยอง ๆ ข้างกระถางดอกไม้ในลานบ้านหวังซิ่วเหลียน มือหนึ่งถือถ้วย เทอะไรบางอย่างลงในดิน
หวังซิ่วเหลียนถามอย่างสงสัยอยู่ข้าง ๆ ว่า “ถังถัง รดอะไรอยู่เหรอ?”
“นมผสมน้ำ” เซินถังตอบโดยไม่เงยหน้า “อัตราส่วนหนึ่งต่อสิบ เจือจางแล้วค่อยรดดอกไม้ จะช่วยเพิ่มธาตุอาหารรอง ทำให้ใบไม้เติบโตดี”
“อุ๊ย นมเอามารดดอกไม้ได้ด้วยเหรอ?” หวังซิ่วเหลียนถามอย่างประหลาดใจ
“ได้ แต่ต้องผสมน้ำก่อนนะ” เซินถังลุกขึ้น ปัดดินบนมือ “ห้ามใช้นมสดรดลงไปตรง ๆ เด็ดขาด โปรตีนจะหมักเน่าในดิน ทำให้เชื้อแบคทีเรียที่เป็นอันตรายเพิ่มจำนวน แถมยังทำให้รากไหม้ด้วย โดยเฉพาะดินที่ปรับปรุงจากที่ดินเค็มในสวนผักของฉัน สมดุลของจุลินทรีย์เปราะบางมาก ถ้าเทนมสดลงไป กลุ่มจุลินทรีย์จะพังทลายทันที ผักตายหมดแน่”
หวังซิ่วเหลียนจุ๊ปากสองครั้ง “พิถีพิถันขนาดนี้เชียว”