“หา? มีสิ มีนะ ทำไมเหรอ?” หวังซิ่วเหลียนสะดุ้งกับท่าทีตื่นเต้นกะทันหันของเธอ
เซินถังลองใช้แผ่นกระป๋องตัดเป็นแม่พิมพ์รูปดาวแบบง่าย ๆ แล้วกดลงบนแครอตที่หั่นเป็นแว่น รูปร่างออกมาใช้ได้ แต่แผ่นเหล็กอ่อนเกินไป กดไม่กี่ครั้งก็เสียรูป แถมขอบยังขรุขระ อาจบาดปากเด็กได้ง่าย
ไม่ได้ ต้องใช้แม่พิมพ์ที่ได้มาตรฐาน ต้องเป็นสเตนเลสสำหรับอาหารหรืออะลูมิเนียมผสมที่แข็งพอ ขอบเรียบลื่น ทนทาน
แต่ของแบบนี้จะไปหาจากไหนในเขตบ้านพักทหาร?
พอเซินถังเล่าเรื่องนี้ให้หลินเฉียวเจินฟัง อีกฝ่ายก็ตบต้นขาฉาด “แม่พิมพ์เหรอ! เรื่องนี้ฉันพอหาทางได้! ลุงลูกพี่ลูกน้องฝั่งแม่ของฉันทำงานเป็นหัวหน้าโรงงานที่โรงงานเครื่องจักรในเมือง ผลิตชิ้นส่วนเล็ก ๆ แบบนี้เป็นเรื่องง่ายสำหรับพวกเขา! พรุ่งนี้ฉันจะส่งโทรเลขไปหาเขา!”
“โรงงานเครื่องจักรเหรอ?” เซินถังเลิกคิ้วเล็กน้อย “โรงงานเครื่องจักรแห่งนั้นในเมืองใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว ที่นั่นแหละ” หลินเฉียวเจินพยักหน้า ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นซับซ้อน “พูดถึงเรื่องนี้ เดือนก่อนลุงฉันเขียนจดหมายมาพูดถึงอยู่เหมือนกัน บอกว่าช่วงนี้บ้านของผู้อำนวยการจ้าวมีเรื่องวุ่นวายไม่น้อย”
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” หวังซิ่วเหลียนขยับเข้ามาใกล้อย่างอยากรู้อยากเห็น
หลินเฉียวเจินลดเสียงลง “ลูกชายของผู้อำนวยการจ้าว จ้าวเจี้ยนฮุย ไม่ใช่ว่ามีแฟนแล้วหรือ ก็คือเซินเหยา ลูกบุญธรรมที่เคยอยู่บ้านเธอนั่นแหละ แรก ๆ ผู้อำนวยการจ้าวก็พอใจมาก เห็นว่าผู้หญิงคนนี้ทั้งสวยทั้งว่าง่าย แต่พอปีที่แล้วการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับมาจัดอีกครั้ง ผู้อำนวยการจ้าวก็เริ่มไม่ชอบใจ บอกว่าเซินเหยาไม่มีแม้แต่วุฒิมัธยมปลาย จบแค่มัธยมต้น ถ้าแต่งเข้าไปเป็นลูกสะใภ้ผู้อำนวยการโรงงานแล้วต้องออกงานสังคม พูดออกไปก็ขายหน้าแย่!”
“จบแค่มัธยมต้นเหรอ?” จางชุยฮวาไม่รู้ว่าแอบเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร เธอเคี้ยวเมล็ดแตงโมพลางทำหน้ารอชมเรื่องสนุก “ผู้อำนวยการจ้าวยังจะพอใจได้ยังไง อย่างน้อยลูกสะใภ้บ้านผู้อำนวยการโรงงานก็ควรมีวุฒิมัธยมปลายไว้เชิดหน้าชูตาบ้างสิ!”