ทุกคนพากันล้อมเธอไว้ ต่างชื่นชมและส่งเสียงอุทานด้วยความทึ่ง
“สหายเซินเหยาเก่งกาจจริง ๆ!”
เธอก้มมองกำไลบนข้อมือ ไออุ่นแผ่ซ่านออกมาจากกำไล ราวกับกำลังตอบรับเธอ
ภาพตรงหน้าแตกสลาย
……
เซินเหยาลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน
เหงื่อชุ่มโชกจนเครื่องนอนเปียกไปหมด ไข้สูงดูเหมือนจะลดลงบ้างแล้ว แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกจากอก
เธอลุกขึ้นนั่ง มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะคลำไปที่ข้อมือของตัวเอง——
ว่างเปล่า
ไม่มีอะไรเลย
เธอหอบหายใจเฮือกใหญ่
นั่นไม่ใช่ความฝัน
แต่มันคือความเป็นไปได้อีกแบบหนึ่ง เป็นเส้นทางอีกสายหนึ่ง
เส้นทางที่ควรเป็นของเธอ
กำไลวงนั้นไม่ใช่กำไลหยกธรรมดา แต่มันคือกุญแจสู่จุดสูงสุด!
สมองของเธอเริ่มทบทวนเรื่องราวอย่างรวดเร็ว
ตอนเซินถังแต่งงานแทน ทั้งที่รู้ดีว่ามู่ชิงหานพิการ ทำไมถึงตอบตกลงอย่างไม่ลังเล? ถึงขั้นยอมเซ็นหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลเซิน เด็กสาวที่ถูกตามตัวกลับมาจากชนบทอย่างเธอจะมีความมั่นใจถึงขนาดนั้นได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากเข้าไปอยู่ในบ้านพักเขตทหาร เด็กสาวที่ไม่เคยเรียนหนังสือคนหนึ่ง แค่ปลูกผักเป็นก็ว่าเหลือเชื่อแล้ว แต่เธอกลับทำยาและรักษาคนเป็นอีกด้วย?
ความสามารถอันน่าเหลือเชื่อพวกนั้น เป็นของเธอเองจริง ๆ หรือ?
หรือว่า——กำไลเป็นผู้มอบให้เธอ?
นิ้วของเซินเหยาค่อย ๆ กำผ้าปูที่นอนแน่น
ใช่ ต้องเป็นกำไลแน่ ๆ
หากไม่มีกำไล เซินถังก็ไม่มีอะไรเลย
กำไลวงนั้นเดิมทีควรเป็นของแทนตัวตระกูลเซิน และควรเป็นของเธอ
ถ้ากำไลอยู่ในมือเธอ——
ถ้าเธอเป็นคนที่สวมกำไลวงนั้น——