นอกห้องเรียน บนทางเดิน
หลังจากกู้เป่ยเดินออกจากห้องเรียน เขาไม่ได้ไปห้องน้ำ แต่หยุดอยู่ตรงมุมทางเดิน
“ไปสิ? ไม่ใช่ว่าจะไปเล่นบาสเหรอ?” เพื่อนร่วมโต๊ะสะกิดเขา
“ใจเย็นก่อน ดูเรื่องสนุกก่อน เซินเหยาจากห้องหนึ่งช่วงนี้ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เมื่อกี้ยังจ้องลิ้นชักของถังถังอยู่เลย ฉันสงสัยว่าเธอคิดไม่ซื่อ ดูท่าคงจะขโมยของ”
“โธ่เอ๊ย ผู้หญิงสารเลวคนนี้หน้าด้านขนาดนี้เลยเหรอ แล้วนายยัง...” พอเพื่อนร่วมโต๊ะได้ยินก็ร้อนใจ ทำท่าจะเดินกลับไป
กู้เป่ยคว้าเขาไว้ “อย่าเพิ่งสิ เบาเสียงหน่อย จับชู้ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา จับโจรก็ต้องมีของกลาง นายเข้าไปตอนนี้ ถ้าเธอยังไม่ได้ขโมย แล้วจะยอมรับได้ยังไง?”
เพื่อนร่วมโต๊ะพยักหน้า ชูนิ้วโป้งให้ ทั้งสองคนย่อตัวอยู่ตรงมุมทางเดิน จับตาดูทางเข้าห้องเรียน
สิบวินาที ยี่สิบวินาที สามสิบวินาที
เซินเหยาเดินออกมาจากหลังเสาทางเดิน
เธอมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นใครอยู่แถวนั้น จึงรีบเดินเข้าไปในห้องเรียนที่ว่างเปล่า
เธอตรงไปยังโต๊ะของเซินถัง เปิดลิ้นชักออก เสื้อคลุมอยู่ข้างใน
นิ้วของเธอสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ—
คลำเจอแล้ว
กลมมน อุ่นเย็น เรียบลื่น
กำไลหยกขาว
เซินเหยาหยิบกำไลออกมา
ประคองไว้ในฝ่ามือ
สีขาวนวลของหยกสะท้อนแสงระยิบระยับในแสงยามบ่าย
ลมหายใจของเธอพลันถี่กระชั้นขึ้น
นี่แหละมัน
สิ่งของชิ้นนั้นในความฝัน
สิ่งที่มอบพลังให้เธอ
สิ่งที่ควรเป็นของเธอ
เธอยกกำไลขึ้น—
สวมเข้าที่ข้อมือซ้ายของตัวเอง “ซี้ด—!”
ทันทีที่กำไลสัมผัสผิว ความเจ็บแปลบแสนร้อนราวกับถูกเหล็กเผาก็ปะทุขึ้นจากข้อมือ!
“อ๊ากกก!” เซินเหยากรีดร้อง
ผิวกำไลเปล่งแสงริบหรี่ที่แทบมองไม่เห็น ราวกับกลไกป้องกันบางอย่างถูกกระตุ้น
ความร้อนแผ่จากจุดสัมผัสไปทั่วข้อมืออย่างรวดเร็ว ผิวหนังตรงข้อมือของเธอมีรอยไหม้เกรียม ปริลอกออกมา ขอบแผลแดงก่ำ