“คืนนั้นคุณไม่ได้ช่วยฉัน แต่ช่วยตัวเองต่างหาก”
“คุณอยากใช้ความรู้สึกผิดของฉันมาผูกมัดฉันไปตลอดชีวิต ใช่ไหม?”
“ไม่คิดเลยว่าคุณจะเจ้าแผนการขนาดนี้ หลิวฟาง คุณคิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมแบบนี้กับทุกคนเลยหรือ?”
ดวงตาของหลิวฟางแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“จื้อหย่วน... ไม่ใช่นะ... ที่ฉันทำทั้งหมดก็เพราะไม่อยากเสียคุณไป...” เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันแค่รักคุณมากเกินไป... กลัวว่าคุณจะไม่สนใจฉัน ไม่ต้องการฉัน... กลัวว่าคุณจะทิ้งฉันไป...”
“เพื่อคุณแล้ว ฉันยอมทำทุกอย่าง...”
เฉินจื้อหย่วนมองเธอ
เมื่อก่อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตานี้ทำให้เขาใจอ่อนและสงสารได้
ยามเธอร้องไห้ เขาจะยื่นกระดาษให้ โอบไหล่เธอไว้ แล้วปลอบว่าไม่เป็นไร
แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเอ่อขึ้นมาจากอก ชวนให้คลื่นไส้
“รักฉันงั้นหรือ? ยอมทำทุกอย่างเพื่อฉันงั้นหรือ?” เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบยามทั้งสองเคยแนบชิดคลอเคลียกัน
“แล้วที่คุณวางยาให้ฉัน ก็เรียกว่ารักเหมือนกันหรือ?”
ร่างของหลิวฟางแข็งค้างขึ้นมาทันที
เขารู้เรื่องที่เธอวางยาแล้วหรือ?
น้ำตายังคงเกาะพราวบนใบหน้า แต่เมื่อประกอบกับสีหน้าตื่นตะลึงก็ดูชวนขันอยู่บ้าง
“ความรักของคุณต่ำช้าเกินไปแล้ว” เฉินจื้อหย่วนมองเธอ
หลิวฟางอ้าปากพะงาบ “ฉันไม่ได้ทำ... ครั้งนั้นไม่ใช่... คุณคิดมากไปเอง...”
“หลิวฟาง” เฉินจื้อหย่วนตัดบท “ฉันไว้หน้าเธออยู่ อย่าบังคับให้ฉันขุดเรื่องนั้นขึ้นมาพูด”
เขาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว
หลิวฟางสะดุ้ง หดไหล่ลง
“ถึงเธอจะทิ้งยาไปแล้ว แต่ยาไม่ได้โผล่มาเองหรอก เธอซื้อจากที่ไหน ซื้อเมื่อไร คิดว่าถ้าฉันอยากสืบจริง ๆ จะสืบไม่เจอหรือ?”
ริมฝีปากของหลิวฟางซีดเผือด
เธอไม่พูดอะไรอีก เพราะเขาปิดทางหนีทุกทางจนหมดแล้ว เธอจึงไม่มีอะไรจะแก้ตัว