วิเวียนยืนนิ่งอยู่กับที่ ขอบตาร้อนผ่าว จมูกแสบขึ้นมา ในลำคอเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่
ปีนี้เธออายุ 46 ปีแล้ว
ผู้หญิงวัยอย่างเธอต่อให้บำรุงตัวเองดีแค่ไหนก็ยังแก่ลง ส่วนสามีของเธอก็มีผู้หญิงอยู่ข้างนอก
คนรอบตัวต่างรู้กันหมด แต่ทุกคนกลับทำเป็นมองไม่เห็น แสร้งทำเหมือนชีวิตสงบสุข ไม่มีใครเป็นฝ่ายพูดถึงสภาพของเธอที่ไม่สู้ดี ยามเธอไปหาหมอก็ยังช่วยกันปกปิดเรื่องราว
แม้แต่คนในครอบครัวก็ยังตั้งใจบอกเป็นนัย ๆ ว่า ผู้ชายก็เหมือนกันหมด ขอแค่สถานะในครอบครัวยังอยู่ จะหลับตาข้างหนึ่งเสียก็ไม่เป็นไร ทุกคนก็ใช้ชีวิตกันแบบนี้ทั้งนั้น
ไม่เคยมีใครเห็นอกเห็นใจเธอ หรือใส่ใจจริง ๆ ว่าเธอกำลังเจ็บป่วยไม่สบายตรงไหน
“คุณเซิน” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยฉันได้ไหมคะ?”
เซินถังพยักหน้า “ได้สิคะ ไม่อย่างนั้นฉันจะพูดเรื่องพวกนั้นกับคุณไปทำไม ฉันพูดก็เพราะอยากช่วยคุณนี่แหละค่ะ”
ยังมีคนยินดีช่วยเธอ แถมยังเป็นคนนอกที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน วิเวียนรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาขึ้นมาวูบหนึ่ง
เธอจงใจกะพริบตา กลั้นความชื้นตรงหางตาไว้ แล้วแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ถ้าอย่างนั้นต้องกินสมุนไพรพวกนั้นไหมคะ?”
“ไม่กินก็ได้ค่ะ” เซินถังบอก “ฉันฝังเข็มให้คุณก่อนสักสองสามเข็ม แล้วนวดจุดฝังเข็มควบคู่กันไป จากนั้นค่อยปรับเรื่องอาหารการกินของคุณค่ะ”
“ฝังเข็มเหรอคะ?” วิเวียนชะงักไปเล็กน้อย “จะเจ็บมากไหม?”
“ไม่เจ็บค่ะ เข็มเล็กมาก” เซินถังยื่นมือออกมาเทียบให้ดู “ใหญ่กว่าเส้นผมของคุณไม่เท่าไรเองค่ะ”
วิเวียนลังเลอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็นึกถึงวินาทีที่เธอผลักประตูห้องทำงานของฮอร์นเข้าไปในวันนั้น
สามีแอบมีผู้หญิงอยู่ข้างนอก เธอไปจับชู้ เรื่องนี้ไม่ใช่ครั้งแรก และคงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
เธอนึกถึงความอัปยศอดสูและความคับแค้นที่ต้องทนมาตลอดหลายปี