ปลายหูของอีกฝ่ายแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่ากำลังประหม่า
“นั่งลงสิ” เซินถังขยับเก้าอี้ไปด้านข้าง เปิดที่ว่างให้หนึ่งที่ แล้วพลิกสมุดบันทึกไปยังหน้าวิเคราะห์แรง “ตรงไหนที่ไม่เข้าใจ? ฉันจะอธิบายให้ฟัง”
เด็กสาวชะงักไป
เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเซินถัง แววตาของอีกฝ่ายสงบนิ่ง ไม่มีความเยาะเย้ยหรือผูกใจเจ็บ ทั้งยังไม่ได้ทำเป็นใจกว้างพูดทำนองว่าให้อภัยพวกเธอแล้ว ราวกับเรื่องก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
“ขะ...ขอบคุณ” เธอก้มหน้าแดง ๆ แล้วนั่งลง
เมื่อเห็นดังนั้น เด็กสาวอีกคนก็รีบตามเข้ามาด้วย
เซินถังอธิบายให้พวกเธอฟังตลอดช่วงพัก ตั้งแต่ขั้นตอนพื้นฐานของการวิเคราะห์แรง ไปจนถึงวิธีแยกทิศทางของแรงในสถานการณ์ซับซ้อน และการพิจารณาแรงเสียดทานที่มักทำให้สับสน เธออธิบายอย่างละเอียดแต่เข้าใจง่าย จังหวะช้ากว่าที่ครูสอนในห้องเล็กน้อย ทว่าทุกขั้นตอนชัดเจนแจ่มแจ้ง
หลังฟังจบ ดวงตาของเด็กสาวทั้งสองก็เป็นประกาย
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!” คนหนึ่งร้องขึ้นอย่างกระจ่างใจ “ตัวอย่างในหนังสือเรียนข้อนั้น ฉันอ่านตั้งสามรอบก็ยังไม่เข้าใจ แต่พอเธออธิบายปุ๊บ ฉันก็เข้าใจเลย!”
“ขอบคุณนะ เซินถัง! ขอบคุณจริง ๆ!”
เซินถังโบกมือ ก่อนปิดสมุดบันทึก
ตอนเด็กสาวทั้งสองเดินออกจากห้องเรียน ก็ประจันหน้ากับเซินเหยาที่เดินมาจากปลายระเบียงพอดี
เซินเหยาสวมกระโปรงลายดอกตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อมา ซึ่งจ้าวเจี้ยนฮุยซื้อให้เมื่อไม่กี่วันก่อน บนใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนแอชวนให้สงสารอันเป็นเอกลักษณ์ เธอกำลังจะเอ่ยทักทั้งสองคน
เด็กสาวทั้งสองมองเธอแวบหนึ่ง