เมืองหลวง ซีจื๋อเหมิน
เย็นวันเดียวกัน
เฉียนจงหมิงนั่งอยู่ในห้องหนังสือของบ้าน มือถือเอกสารฉบับหนึ่ง
เอกสารนี้เป็นรายชื่อโครงการที่ผ่านการตรวจสอบเบื้องต้นของการแข่งขันนวัตกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการเกษตรระดับประเทศ ซึ่งคณะกรรมการจัดงานส่งต่อมา
เขาพลิกไปยังหน้าหนึ่ง—
“ชื่อโครงการ: เพาะเลี้ยงกุ้งขาวแวนนาไมในน้ำเค็มบนดินเค็มด่าง หน่วยงานแนะนำ: ฐานทดลองเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำจากพื้นที่บุกเบิกแห่งกองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ผู้รับผิดชอบหลัก: ลู่เหยี่ยนจือและเซินถัง”
ในเอกสารแนบมีรายงานตรวจคุณภาพเนื้อกุ้งจากศูนย์ตรวจสอบของกองทัพ
ปริมาณโปรตีน ไขมัน ฮอร์โมนตกค้าง และโลหะหนัก ทุกอย่างระบุไว้อย่างชัดเจน
เฉียนจงหมิงอ่านอย่างละเอียดหนึ่งรอบ
ข้อมูลดูดีมาก ดีกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก
แต่สุดท้ายสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่ภาคผนวกหน้าสุดท้ายของรายงาน
“รายงานตรวจคุณภาพน้ำสำหรับการเพาะเลี้ยง”
นี่เป็นเอกสารแนบตามปกติ ระบุค่าพีเอช ปริมาณเกลือแร่ ปริมาณแร่ธาตุ และธาตุรองในน้ำที่ใช้เพาะเลี้ยง—
นิ้วของเฉียนจงหมิงหยุดอยู่ที่บรรทัดหนึ่ง
“ปริมาณธาตุหายากรวม: 18.3 ส่วนในล้านส่วน”
ลมหายใจของเขาชะงักไปเล็กน้อย
ครั้งก่อนที่ดูรายงานดินของลู่เหยี่ยนจือ ปริมาณธาตุหายากอยู่ที่ 12.7 ส่วนในล้านส่วน ตอนนั้นเขาคิดว่าสูงไปหน่อย แต่ก็ยังอยู่ในเกณฑ์ปกติ จึงไม่ได้คิดต่อ
แต่ตอนนี้ ปริมาณธาตุหายากในน้ำอยู่ที่ 18.3
สูงกว่าในดินเสียอีก
โดยทั่วไป ปริมาณธาตุหายากพื้นฐานในน้ำใต้ดินของพื้นที่ดินเค็มด่างจะอยู่ที่ 3 ถึง 5 ส่วนในล้านส่วน
18.3 คือสี่ถึงหกเท่าของค่าพื้นฐาน
หากดินมีค่าสูงอาจอธิบายได้ว่าเป็นความแตกต่างตามธรรมชาติของโครงสร้างทางธรณีวิทยา แต่ในน้ำก็ยังสูง แถมสูงกว่าอีก—