แต่งแทนทหารพิการยุค 70? ฉันหันไปทำวิจัยจนเป็นสมบัติชาติ

ตอนที่ 125 ทุกอย่างกลับมาคล่องตัว

8 นาที· 1.7K คำ

เขาหลับตาลง จะทำอย่างไรดี…

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร สมองของเขาจึงค่อย ๆ ปลอดโปร่งขึ้น

ฝ่ายทหารนำโครงการของลู่เหยี่ยนจือไปเข้าประกวด เขาก็ขวางไม่ได้ เช่นนั้นก็ปล่อยให้พวกเขาเข้าประกวดไป

ขอเพียงลู่เหยี่ยนจือยังเป็นคนของสถาบันวิจัยเกษตรศาสตร์—

เจิ้งเสวียหลินก็สามารถนำผลงานชิ้นนี้ไปยื่นขอเงินทุนเฉพาะกิจจากกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้

ฝ่ายทหารจัดสรรเงินให้โครงการเลี้ยงกุ้งในนาเกลือแล้ว แต่ยังมีโครงการปลูกผักบนพื้นที่ดินเค็มอีกโครงการหนึ่ง

หากเขาไปคร่ำครวญกับกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีว่า “บุคลากรที่สถาบันวิจัยเกษตรศาสตร์ของเราบ่มเพาะขึ้นมา สร้างผลงานชิ้นใหญ่เช่นนี้ได้ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ตอนนี้ต้องการเงินทุนเฉพาะกิจเพื่อสนับสนุนการวิจัยต่อเนื่อง”

กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจะไม่อนุมัติได้หรือ?

เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่อนุมัติ

เมื่อฝ่ายทหารจัดสรรเงินให้ก่อนแล้ว เพื่อรักษาหน้าของตัวเอง กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก็ไม่มีทางให้น้อยกว่าฝ่ายทหาร

ขอเพียงเงินทุนก้อนนี้ตกมาอยู่ในมือสถาบันวิจัยเกษตรศาสตร์

นิ้วของเจิ้งเสวียหลินงอเข้าหากันเล็กน้อย

ขอเพียงอนุมัติเงินก้อนนี้ การจัดซื้ออุปกรณ์ สารเคมีและวัสดุสิ้นเปลือง ตลอดจนค่าใช้จ่ายบุคลากร ทุกรายการล้วนต้องผ่านมือเขา

เขาสามารถเลือกผู้จัดส่งสินค้าของตัวเอง ตั้งราคาให้สูงเกินจริง แล้วรับส่วนต่างกลับมา

เอาเงินใหม่ไปอุดบัญชีเก่า ทุกอย่างก็กลับมาคล่องตัวได้ในพริบตา

ส่วนการทดลองของลู่เหยี่ยนจือจะได้รับผลกระทบจากคุณภาพอุปกรณ์หรือไม่—

นั่นก็เป็นเรื่องของลู่เหยี่ยนจือเอง

ถ้าทำไม่สำเร็จ ก็แปลว่าฝีมือเขาไม่ถึง

ส่วนเขาในฐานะผู้อำนวยการสถาบัน ทั้งพาคนกลับมาได้ ทั้งยื่นขอเงินทุนให้แล้ว ถือว่าทำหน้าที่อย่างเต็มที่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป