เรือนรับรองคณะกรรมการจัดงาน
เซินถังกำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียง ซุกหน้าไว้กับหมอน
ปลายหูยังร้อนผ่าว
“ให้ภรรยาผม”
คำพูดประโยคนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอไม่รู้กี่รอบ
ยิ่งวนรอบหนึ่ง ใบหน้าก็ยิ่งร้อนขึ้นอีกระดับ
เธอดึงหน้าออกจากหมอน แล้วสูดหายใจลึก ๆ สามครั้ง
ใจเย็น ใจเย็นไว้
เธอเป็นคนที่ทะลุมาจากในหนังสือ แถมยังใช้ชีวิตมาสองชาติแล้ว ไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสา พายุใหญ่แค่ไหนก็เคยเจอมาหมด
ชาติที่แล้วเธอเรียนหนังสือมาโดยตลอดจนได้ปริญญาเอก นอกจากห้องทดลองก็มีแต่แปลงนา
อาจารย์หญิงเคยแนะนำผู้ชายให้เธอรู้จักอยู่บ้าง แต่ทุกครั้งที่พบกัน พออีกฝ่ายได้ยินว่าเธอเป็นผู้หญิงเรียนจบปริญญาเอก แถมยังเป็นสาขาเกษตรศาสตร์ สีหน้าก็จะเผยความรู้สึกประหลาดออกมา บอกไม่ถูกว่าเป็นความเคารพยำเกรงหรือรังเกียจ
ราวกับผู้หญิงที่จบปริญญาเอกไม่ใช่ผู้หญิง
ยิ่งเป็นผู้หญิงจบเอกเกษตรศาสตร์ ก็ยิ่งไม่ใช่เข้าไปใหญ่
หลังจากนั้นเธอจึงคร้านจะไปพบใครอีก
ใครจะอยากเห็นท่าทางเลือกโน่นเลือกนี่ของพวกเขากันล่ะ?
ประสบการณ์ใกล้เคียงกับความรักมากที่สุดของเธอ ก็คือนิยายรักกับละครสั้นพวกนั้น บางครั้งพอทำการทดลองจนเหนื่อย หรือหงุดหงิดที่งบประมาณถูกคณะเล่นงาน เธอก็จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถดูสักพัก ไม่ต้องใช้สมองคิดอะไรด้วยซ้ำ
ถ้าแม่ของประธานบริษัทจอมเผด็จการสักคนเอาเงินหลายร้อยล้านมาจ้างให้เธอไสหัวไปก็คงดี
แบบนั้นเธอก็จะมีงบทำการทดลองอย่างเต็มที่ ห้องทดลองจะได้พลอยหรูหราขึ้นมาบ้าง ไม่ต้องคอยนับนิ้วประหยัดจนแทบไม่พอกินพอใช้
พอทะลุมิติมาที่นี่ก็ไม่ต้องพูดถึง ก่อนอายุสิบแปดเธออยู่ชนบท หลังจากนั้นก็ถูกตามตัวกลับมา แล้วยัดเยียดให้ตระกูลมู่
แล้วก็—
แล้วก็ได้พบกับมู่ชิงหาน