“อย่าขยับ” เสียงของมู่ชิงหานดังขึ้นข้างหูเธอ แหบพร่าเล็กน้อย “เหนื่อยแล้วก็นั่งพักสักหน่อย”
มือของเขาวางอยู่บนเอวเธอ แรงไม่มาก แต่ประคองเธอไว้อย่างมั่นคง
เซินถังตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ รู้สึกว่าทั้งสองอยู่ใกล้กันเกินไป ดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอเหนื่อยจนหมดแรง หรือเพราะอ้อมกอดของมู่ชิงหานอบอุ่นเกินไปกันแน่ สุดท้ายเธอก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง แล้วเอนซบอกเขาอย่างเงียบงัน
ตั้งแต่ช่วงบ่ายจนถึงตอนนี้ จากโรงพยาบาลไปถึงสถาบันวิจัย เธอทำงานต่อเนื่องมาเกือบ 12 ชั่วโมงแล้ว
ก่อนหน้านี้เธอยังฝืนประคองตัวเองไว้ แต่เมื่อได้ซบอยู่ในอ้อมแขนเขา ไออุ่นจากร่างของมู่ชิงหานก็ส่งผ่านชุดทหารมา มอบความรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายราวกับถูกบางสิ่งดูดกลืนไปเสียหมด
“หลับสักหน่อยเถอะ” เสียงของเขาดังขึ้นเหนือศีรษะ “เดี๋ยวฉันปลุก”
“ไม่ได้” เซินถังหลับตาส่ายหน้า “อีกเดี๋ยวฉันยังต้องไปดูคนเจ็บ—”
“ร่างกายคือทุนของการปฏิวัติ” มู่ชิงหานกระชับอ้อมแขน “คุณทำได้ดีมากแล้ว ที่เหลือหมอทหารเฉินจะจัดการเอง” เขาขัดขึ้น “เขามีประสบการณ์ ทั้งยังแข็งแรงกว่าคุณด้วย พักก่อนเถอะ”
“แล้วคุณล่ะ?” อาจเพราะเหนื่อย เสียงของเธอจึงแหบพร่าเล็กน้อย
“ฉันไม่เหนื่อย ฉันเป็นทหาร”
เซินถังยังอยากพูดอะไรต่อ แต่เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้น
เธอได้ยินเขากระซิบข้างหูอย่างเลือนรางว่า
“เหนื่อยหน่อยนะ ถังถัง”
จากนั้นเธอก็ไม่รับรู้อะไรอีก
……
มู่ชิงหานก้มมองคนที่หลับอยู่ในอ้อมแขน
ใบหน้าของเธอซุกอยู่กับอกเขา ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวลึก ขนตาทอดเงาจาง ๆ ลงบนเปลือกตา ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ราวกับในที่สุดก็ปล่อยวางความระแวดระวังทั้งหมดลงได้
ยาสกัดบริสุทธิ์สำเร็จแล้ว
คนเจ็บมีทางรอดแล้ว
แต่เธอกลับเหนื่อยจนหมดสภาพ เรื่องราวยังไม่จบ อย่างน้อยตอนนี้...เธอก็ได้นอนหลับให้เต็มที่สักครั้ง