เมื่อคืนเธอเข้าเวรดึก และเห็นกับตาว่าลู่เหยี่ยนจือนำยาพวกนั้นไปให้หมอทหารเฉิน
ผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่ง
สาวชาวไร่จากสถานีวิจัยเกษตรคนหนึ่ง
จะไปทำของดีอะไรออกมาได้?
ก็คงเป็นแค่ยาหลอกไว้ปลอบใจคนเท่านั้น
เมื่อเห็นญาติคนไข้พากันชื่นชมยาไม่ขาดปาก เธอก็อิจฉาจนแทบคลั่ง
ทำไมกัน?
ทำไมผู้หญิงบ้านนอกอย่างนั้นถึงได้โดดเด่นในโรงพยาบาล แถมยังหน้าชื่นตาบานรักษาคนเจ็บได้อีก? แต่เธอซึ่งเป็นพยาบาลที่เรียนมาอย่างถูกต้อง กลับถูกลงโทษเพียงเพราะเปลี่ยนน้ำยาผิดครั้งเดียว?
ทั้งที่คนไข้คนนั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย! หัวหน้าพยาบาลกับหมอทหารเฉินจงใจขยายเรื่องให้ใหญ่โตเพื่อกดเธอชัด ๆ!
ในเมื่อพวกคุณไร้เมตตา ก็อย่ามาโทษว่าเธอไร้คุณธรรมเช่นกัน เมื่อคิดถึงตรงนี้ มุมปากของไป๋เว่ยก็ยกขึ้นอย่างเย็นชา
เธอเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว น้ำเสียงไม่ดังนัก แต่ก็มากพอให้คนรอบข้างได้ยิน “พวกคุณรู้ไหมว่ายานี่ใครเป็นคนทำ?”
ญาติคนไข้หลายคนหันมา เมื่อเห็นพยาบาลคนหนึ่งกำลังพูด ทุกคนจึงหยุดฟัง
ไป๋เว่ยเห็นท่าทีเช่นนั้นก็ยิ่งได้ใจ ก่อนจะพูดอย่างเชื่องช้าว่า “เซินถัง เด็กสาวบ้านนอกที่ไม่มีแม้แต่ใบประกอบวิชาชีพแพทย์ กับอาจารย์เฒ่าที่ปลูกผักอยู่สถานีเกษตร เมื่อคืนพวกเขาต้มรากหญ้ากับใบไม้ในห้องทดลอง”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเจือแววเคลือบแคลง “สมัยนี้มันยุคไหนกันแล้ว ยานี่ไม่มีทั้งใบอนุญาตผลิตยา และไม่มีการอนุมัติทดลองทางคลินิก ของแบบนี้พวกคุณยังกล้าใช้หรือ?”
ทางเดินเงียบลงชั่วขณะ
ญาติคนไข้หลายคนมองหน้ากัน
“หมอเซินไม่มีใบประกอบวิชาชีพแพทย์หรือ?”
“ต้มจากรากหญ้ากับใบไม้หรือ? ไม่ผ่านการอนุมัติด้วย?”
“ใช่แล้ว พูดง่าย ๆ ก็คือวิธีของหมอเถื่อนบ้านนอกนั่นแหละ” ไป๋เว่ยเห็นบรรยากาศเริ่มเปลี่ยน จึงเติมเชื้อไฟต่อ “ส่วนที่พวกคุณคิดว่าใช้ได้ผล ก็เป็นแค่ยาหลอกให้สบายใจเท่านั้น เป็นผลจากจิตใจล้วน ๆ คนที่ใช้ยาไปแล้วอาจจะใกล้หายอยู่ก่อนก็ได้ ไม่เกี่ยวกับยานี่สักนิด”