ภายในห้องส่วนตัวเงียบสงัดลง
เสียงผู้คนพูดคุยอื้ออึงดังมาจากโถงใหญ่ของโรงน้ำชาด้านนอก บ้างก็หัวเราะ บ้างก็เรียกให้เติมชา
เซินเหยารู้สึกหูอื้อขึ้นมาฉับพลัน ใบหน้าซีดเผือด
“คุณอาเจิ้ง...” เสียงของเธอสั่นพร่า “ตระกูลกู้กำลังจัดการเรื่องย้ายทะเบียนบ้านแล้วค่ะ พอย้ายทะเบียนบ้านจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือกลับมาเรียบร้อย... ฉันจะช่วยคุณให้ได้แน่นอน...”
“ย้ายทะเบียนบ้านงั้นเหรอ?” เจิ้งเสวียหลินหัวเราะเยาะ “คิดว่าย้ายทะเบียนบ้านเสร็จแล้วจะปลอดภัยหรือ? ดูเรื่องที่เธอทำสิ แค่ทะเบียนบ้านใบเดียวจะปกป้องเธอได้หรือไง?”
“ไม่ใช่ค่ะ... แต่อย่างน้อยในทางกฎหมาย ฉันก็เป็นคนของตระกูลกู้แล้ว... พวกเขาคงต้องรักษาหน้ากันบ้างไม่ใช่เหรอคะ? ตระกูลกู้เป็นคนมีหน้ามีตา ถ้าคนในทะเบียนบ้านจำผิดคน พวกเขาก็เสียหน้าเหมือนกันไม่ใช่หรือคะ?” เธอกลืนน้ำลาย เรื่องอื่นเธอเองก็ไม่แน่ใจ แต่ก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้ว
เจิ้งเสวียหลินมองเธอ
โง่เขลา คิดว่าทะเบียนบ้านใบเดียวจะคุ้มครองได้มากแค่ไหนกัน?
ด้วยนิสัยเคร่งครัดของกู้จิ่งเซิน หากรู้ว่าถูกเด็กสาวตัวแสบหลอกเข้า คงตอบโต้กลับอย่างสาสม ไม่มีทางปล่อยผ่านเพียงเพราะเรื่องทะเบียนบ้านแน่
แต่ตอนนี้เขามีเพียงเธอ จึงทำได้แค่ลองเสี่ยงดู “นานแค่ไหน? เธอจะกลับมาได้เมื่อไร?”
“ครึ่งเดือนค่ะ... อย่างมากก็ครึ่งเดือน...” เซินเหยาตอบ “ฉันจะหาทางช่วยยื่นโครงการให้คุณใหม่แน่นอนค่ะ”
เจิ้งเสวียหลินจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง
“จำคำพูดตัวเองไว้ ครึ่งเดือน ถ้าฉันเกิดเรื่องขึ้นมา เธอก็จบเหมือนกัน”
“ฉันรู้ค่ะ”
เจิ้งเสวียหลินลุกขึ้น หยิบกระเป๋าเอกสาร