สถานีรถไฟเมืองหลวง
บนชานชาลาคลาคล่ำไปด้วยผู้คน
รถไฟสีเขียวจอดอยู่บนรางรถไฟ ใบหน้ามากมายยื่นออกมาจากหน้าต่าง บ้างก็ตะโกนเรียกชื่อ บ้างก็โบกมือ
เซินถังยืนถือกระเป๋าผ้าใบอยู่บนชานชาลา ลู่เหยี่ยนจือสะพายเป้ใบใหญ่ยืนอยู่ข้างเธอ ในกระเป๋าเต็มไปด้วยข้อมูลการทดลองและบทความวิจัย
มู่ชิงหานใช้ไม้ค้ำยันข้างเดียวยืนอยู่ทางซ้ายของเธอ วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว ไหล่ตั้งตรงผึ่งผาย
“พวกคุณสามคนอยู่ตู้ที่แปดนะ” เผยเจิงยืนช่วยถือสัมภาระอยู่ด้านหลัง “ฉันซื้อตั๋วให้เรียบร้อยแล้ว”
“ขอบใจ” มู่ชิงหานรับตั๋วรถไฟมา
“ไม่ต้องขอบใจหรอก พี่ชายฉันเป็นคนจัดการทั้งนั้น” เผยเจิงฉีกยิ้มกว้างให้เซินถัง “เซินถัง ขอให้รอบชิงชนะเลิศทำได้ดีนะ! ถ้าคว้าที่หนึ่งกลับมาได้ ฉันจะเลี้ยงเนื้อแกะจุ่มหม้อไฟ! ถ้าไม่ได้ที่หนึ่ง เธอเลี้ยงฉัน!”
คราวก่อนเขาเรียกเซินถังว่าพี่สะใภ้ แล้วถูกชิงหานบอกว่าเซินถังเขิน คราวนี้จึงเรียกเซินถังอย่างเรียบร้อย
“ได้ ตกลงตามนี้!” เซินถังยิ้มพลางพยักหน้า
เผยเจิงขยับเข้าไปใกล้หูมู่ชิงหานอีกครั้ง แล้วลดเสียงลงกระซิบ
“พี่ เมื่อกี้ผมเห็นไอ้หน้าขาวใส่แว่นคนนั้นมาด้วย ไปถึงที่นั่นแล้วพี่ต้องจับตาดูให้ดีนะ ไอ้หน้าขาวนั่นเจ้าเล่ห์ คนใส่แว่นนี่ร้ายลึกที่สุด”
หน้าขาวใส่แว่นงั้นเหรอ? มู่ชิงหานหันกลับไปมอง
เขาเห็นเย่เฉิงอยู่ไกล ๆ เสื้อเชิ้ตขาวกับแว่นกรอบทองของอีกฝ่ายโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนจนไม่อาจมองข้าม
“ก็คือศาสตราจารย์เย่คนนั้นไง เขาอยู่ตู้อื่นกับคณะตรวจสอบ นี่เกี่ยวข้องกับความสุขทั้งชีวิตของพี่เลยนะ ใส่ใจหน่อยสิ”
มู่ชิงหานเหลือบมองเขา “เรื่องของฉันไม่ต้องให้นายมายุ่ง เมื่อไหร่นายถึงได้พูดมากขนาดนี้?”