หลังเซินถังนวดให้คุณยายเสร็จ
“หนูเอ๊ย ตอนนี้ยายดีขึ้นมากแล้ว” คุณยายขยับเอวไปมา “สองสามวันนี้ไม่ต้องห่วงยายหรอก ไปจัดการเรื่องการแข่งขันของหนูให้เรียบร้อยก่อน”
“ค่ะ อีกไม่กี่วันก็ต้องกลับภาคตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว ไว้ถึงตอนนั้นฉันค่อยมาหาคุณยายนะคะ” เซินถังพยักหน้า
คุณยายตบมือเธอเบา ๆ “ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ หรืออยากได้อะไร ก็มาหายายได้เลย ยายจะจัดการให้เอง”
หืม? เซินถังฟังไม่เข้าใจ รู้สึกเพียงว่าคำพูดของคุณยายชวนให้สงสัยอยู่บ้าง
เรื่องไม่สบายใจหรืออยากได้อะไรหมายความว่ายังไงกัน?
คุณยายยิ้ม ดูท่าหนูน้อยคนนี้ยังไม่รู้ตัว
“ไม่มีอะไรหรอก ไปทำธุระเถอะ”
ถึงจะยังสงสัยอยู่บ้าง แต่เซินถังก็ไม่ได้คิดมาก เก็บข้าวของเตรียมกลับ
พอออกจากห้องโถง มู่ชิงหานก็ยืนรออยู่ใต้ระเบียง
“ไปกันเถอะ ผมไปส่งคุณ”
ทั้งสองเดินเคียงกันไปจนถึงประตูเรือน
เซินถังกำลังจะก้าวออกจากประตู จู่ ๆ ก็หยุดชะงัก
หางตาเธอเหลือบเห็นผืนผ้าผืนหนึ่งพาดอยู่บนราวตากผ้าข้างแปลงดอกไม้ตรงประตูเรือน ไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไร
สีแดงสดสว่างสะดุดตา มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นผ้าเนื้อดี
ในยุคนี้ ผ้าแบบนี้มักไม่ได้เอาไปตัดเสื้อผ้าทั่วไป ดูคล้ายกับว่า...
สายตาของเซินถังหยุดอยู่บนผ้าสีแดงผืนนั้น ก่อนเงยหน้ามองมู่ชิงหาน
สีหน้าของมู่ชิงหานอ่านไม่ออก
“นั่นคือ...”
“แม่ผมเตรียมไว้” เขาตอบ “บอกว่าเก็บไว้ให้คุณ”
เก็บไว้ให้เธอ
ผ้าสีแดง
หัวใจของเซินถังเต้นสะดุดไปจังหวะหนึ่ง
“ฉัน...ไม่ต้องหรอก ฉันมีเสื้อผ้าพอแล้ว”
มู่ชิงหานยิ้ม เขาไม่ค่อยยิ้ม และรอยยิ้มครั้งนี้ก็ต่างจากปกติ ดวงตาลึกล้ำ “ชุดนี้คุณขาด และมีแค่ผมที่ให้คุณได้”