“ไม่ใช่ผม หลิวฟางบาดเจ็บ” เฉินจื้อหย่วนเอ่ยเสียงแหบพร่า “พวกเราเจอโจรในตรอก เธอรับมีดแทนผม”
เซินถังมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนสาวเท้าเข้าไปในห้องฉุกเฉิน
หลิวฟางนอนอยู่บนเตียงฉุกเฉิน ใบหน้าซีดขาว แพทย์เวรกำลังเย็บแผลให้เธอ
เซินถังยืนมองบาดแผลอยู่ข้าง ๆ แวบหนึ่ง—
แผลถูกมีดยาวเจ็ดถึงแปดเซนติเมตร อยู่ด้านนอกของกระดูกสะบักซ้าย
เลือดโชก ดูแล้วน่าหวาดเสียว
เซินถังสังเกตบาดแผลอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง
แนวแผลเฉียง แรงที่ลงสม่ำเสมอ ขอบแผลเรียบ
ไม่ได้โดนกล้ามเนื้อเดลทอยด์ ไม่โดนหลอดเลือดแดงรักแร้ และไม่ถูกจุดสำคัญใด ๆ
แม้แต่ชั้นไขมันใต้ผิวหนังก็ยังไม่ได้ถูกกรีดขาดทั้งหมด
แผลนี้ดูไม่เหมือนถูกแทง แต่คล้ายถูกกรีดมากกว่า
มองเผิน ๆ น่ากลัว เลือดออกมาก แต่ที่จริงเป็นแค่แผลภายนอก
คิ้วของเซินถังขยับเล็กน้อย ทว่าในตอนนั้นเธอไม่ได้พูดอะไร
จากนั้นก็เดินออกจากห้องฉุกเฉิน
เฉินจื้อหย่วนยังยืนอยู่ตรงทางเดิน
“บาดแผลไม่ร้ายแรง หลังเย็บแผลแล้วพักสักสองสามวันก็หาย” เซินถังบอก
เฉินจื้อหย่วนพยักหน้า แต่สีหน้ากลับดูไม่สู้ดีนัก
ก่อนหน้านี้เขาตกลงกับหลิวฟางไว้แล้ว แต่ตอนนี้เธอกลับรับมีดแทนเขา
จะทำอย่างไรดี? เลิกกันหรือ?
เขาทำไม่ลง
เฉินจื้อหย่วนพิงกำแพงทางเดิน หลับตาลง
คำพูดของมู่ชิงหานดังก้องอยู่ข้างหู
“ผู้หญิงคนนี้จิตใจไม่ซื่อตรง”
“ไม่ช้าก็เร็วเธอจะทำร้ายคุณ”
เขารู้ว่ามู่ชิงหานพูดถูก
แต่เธอรับมีดแทนเขา เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง
เขายอมไม่เป็นผู้บังคับกองพันก็ได้ แต่จะเป็นคนไร้หัวใจไร้คุณธรรมไม่ได้
ไม่ได้เด็ดขาด
……
วันต่อมา