ดวงตาของหลิวฟางแดงก่ำขึ้นมาในทันที เธอรอคอยมานานขนาดนี้ วางแผนมานานขนาดนี้
ถึงขั้นยอมถูกแทงหนึ่งแผล
ในที่สุดก็รอจนได้!
“จริงเหรอ?” เสียงของเธอสั่นเครือ “คุณไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?”
“ไม่หลอกคุณ” เฉินจื้อหย่วนตอบ
“จื้อหย่วน ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? คุณจะแต่งงานกับฉันจริง ๆ แล้วเหรอ?! ฉันดีใจจังเลย~”
พูดจบ เธอก็ไม่สนใจบาดแผลที่แขน โผเข้าไปในอ้อมอกของเขา “พี่จื้อหย่วน…”
เฉินจื้อหย่วนประคองเธอไว้ มองเธอแล้วเอ่ย “คุณไม่ได้ฝันไปหรอก แต่ผมยังมีอีกเรื่องที่คิดไว้แล้ว วันนี้จะบอกคุณพร้อมกัน”
“เรื่องอะไร?” เธอดึงแขนเสื้อเขา ถามอย่างไม่ใส่ใจ
อย่างไรเสียเขาก็ตกลงจะแต่งงานกับเธอแล้ว ยังจะมีเรื่องอะไรที่เธอต้องสนใจอีก?
“ผมยื่นคำร้องขอปลดประจำการแล้ว”
“อะไรนะ?” รอยยิ้มของหลิวฟางแข็งค้างบนใบหน้า มือก็ชะงักไปด้วย “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“ปลดประจำการ” เฉินจื้อหย่วนเห็นเธอชะงักไปทั้งตัว จึงพูดต่อ “ผมจะไม่เป็นทหารแล้ว กลับบ้านเกิดไปหางานมั่นคงทำ ทำไร่ก็ได้ เข้าทำงานในโรงงานก็ได้”
“พอแต่งงานกันแล้ว เราก็กลับไปใช้ชีวิตสงบ ๆ กัน คุณจะได้ไม่ต้องคอยหวาดผวาอีก”
ในห้องผู้ป่วยเงียบงันไปสามวินาที
รอยยิ้มแข็งค้างบนใบหน้าของหลิวฟางหายไปจนหมด
“ปลดประจำการ?” เธอทวนคำ น้ำเสียงแหลมขึ้น “คุณจะปลดประจำการเหรอ?”
“อืม”
“ทำไม? คุณบ้าไปแล้วหรือไง?!”
“ผมไม่ได้บ้า หลิวฟาง เป็นเพราะคุณรับมีดแทนผม ผมถึงได้คิดอะไรชัดเจน” น้ำเสียงของเฉินจื้อหย่วนจริงใจมาก “อยู่ในกองทัพเสี่ยงเกินไป ถ้าวันหนึ่งผมเกิดเป็นอะไรขึ้นมา คุณจะทำยังไง? กลับไปใช้ชีวิตอย่างมั่นคงกันเถอะ”