หลิวฟางชะงักงัน
“ฉันไม่อยากพูดทีละเรื่อง ก็เพราะยังไว้หน้าเธออยู่” น้ำเสียงของเฉินจื้อหย่วนราบเรียบ ทว่าสายตาคมกริบราวกับตะปูสองตัว “เรื่องที่เธอทำ เธอรู้อยู่แก่ใจ”
หลิวฟางยืนอยู่หน้าโต๊ะ ริมฝีปากสั่นระริก
เขารู้แล้ว
เขารู้อะไรแล้ว?
เรื่องเหล้าข้าว? เรื่องที่เธอทำอะไรผลีผลามก่อนหน้านี้? หรือว่า—
สมองของเธอหมุนเร็วจี๋ ไม่ว่าเขาจะรู้อะไร หากตอนนี้เธอโวยวาย ตั้งคำถาม หรือขุดเรื่องเก่ามาพูด...
จะได้ผลไหม?
ส่วนใหญ่คงไม่ได้ผล
เธอรู้จักเฉินจื้อหย่วนดีเกินไป เขาเป็นคนหัวแข็ง เมื่อตัดสินใจแล้ว ต่อให้ม้าแปดตัวก็ลากกลับมาไม่ได้
ถ้าเธออาละวาดตอนนี้ เขาอาจขุดทุกเรื่องขึ้นมาแฉ
ถึงตอนนั้นคงไม่ใช่แค่เลิกรากัน แต่จะกลายเป็นเรื่องอื้อฉาว
ถ้าเรื่องที่เธอทำถูกเปิดโปง ชื่อเสียงของเธอจะเหลืออะไร?
แต่ถ้าเธอไม่โวยวาย ยอมรับอย่างว่าง่ายและรู้ความ เรื่องที่เห็นในนิตยสารภาพเมื่อคราวก่อน—ฉากสาวงามช่วยวีรบุรุษ—ก็อาจยังมีโอกาสทำให้เกิดขึ้นจริง
โอกาสออกไปข้างนอกครั้งสุดท้ายนี้ เขาคงไม่ปฏิเสธ
แค่ทำให้เขาติดหนี้ชีวิตเธอ เขาก็สลัดเธอไม่หลุดแล้ว
เฉินจื้อหย่วน นี่คุณบีบฉันเอง
หลิวฟางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ข่มอารมณ์และแผนการที่พลุ่งพล่านเอาไว้
“ได้” เธอจงใจทำเสียงให้อ่อนลง ก้มหน้าดูบอบบางน่าสงสาร “ฉันจะไป”
เฉินจื้อหย่วนประหลาดใจอยู่บ้าง เขาคิดว่าเธอจะโวยวายเสียอีก
“แต่...” หลิวฟางเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำ “จื้อหย่วน ฉันรอคุณอยู่ที่นี่มาตั้งนาน ตอนจะไปครั้งสุดท้าย คุณช่วยรับปากฉันสักเรื่องได้ไหม?”