ลู่เหยี่ยนจือชะงักงัน
“กุ้งรุ่นแรกในบ่อเลี้ยงจะโตเต็มที่ในอีกสองสัปดาห์” เซินถังกล่าว “เอากุ้งเป็น ๆ ไปวางตรงหน้าคณะกรรมการ ไม่ต้องใช้หนังสือรับรอง ไม่ต้องให้ใครเซ็นชื่อ กุ้งอยู่ตรงนั้น ออกจากนาเกลือมาแล้วยังดิ้นดุ๊กดิ๊ก ขอแค่ไม่ตาบอด ใคร ๆ ก็มองเห็น ของแบบนี้ต่อให้ไม่มีหนังสือรับรองก็ปฏิเสธไม่ได้”
“คุณพูดถูก แต่...” สมองของลู่เหยี่ยนจือยังตามไม่ทัน “โครงการที่ใช้สมัครแข่งขันคือโครงการพื้นที่ดินเค็ม ชื่อโครงการก็ส่งไปแล้ว ไม่ใช่ว่าเราอยากเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้”
“ไม่ต้องใช้โควตานั้นแล้ว” เซินถังกล่าว
เส้นทางของสถาบันวิจัยเกษตรศาสตร์ถูกปิดตายไปแล้ว หากไม่มีหนังสือรับรอง โครงการพื้นที่ดินเค็มก็เข้าร่วมการแข่งขันไม่ได้
เซินถังเคยเข้าร่วมการแข่งขันนวัตกรรมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการเกษตรระดับประเทศในชาติก่อน แม้จะไม่ใช่ครั้งนี้ แต่กฎเกณฑ์โดยรวมไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เธอจำได้ว่าช่องทางสมัครเข้าร่วมไม่ได้มีแค่การได้รับการเสนอชื่อจากสถาบันวิจัย
รัฐบาลท้องถิ่น ฟาร์มของรัฐ...เหมือนจะยังมีช่องทางอื่นอีก กองกำลังบุกเบิกพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือก็น่าจะมีสิทธิ์สมัครเข้าร่วมการแข่งขันของตัวเองด้วยหรือเปล่านะ? เธอจำไม่ค่อยได้แล้ว
“ฉันจำได้ว่าทางเขตทหารน่าจะมีห้องทดลองของตัวเอง แล้วก็น่าจะมีช่องทางเข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศด้วยใช่ไหม? รายละเอียดฉันไม่ค่อยรู้” เธอกล่าว “แต่ฐานเลี้ยงกุ้งเป็นโครงการบุกเบิกพื้นที่ของเขตทหาร ถ้าทางเขตทหารมีสิทธิ์เสนอชื่อ...เราก็ลองหาทางใช้โครงการนี้สมัครเข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศได้”
ลู่เหยี่ยนจือเงยหน้าขึ้นมองเธอทันที
“ฉันจะไปถามพี่ชิงหาน”
ลู่เหยี่ยนจือมองเธอ เงียบไปสองวินาที
“ได้” เขาพยักหน้า “ไปถามดู”
เซินถังตบไหล่เขาเบา ๆ
“ครูลู่ เราจะใช้ช่องทางสมัครของเขตทหาร โดยเสนอเรื่องการเลี้ยงกุ้งในนาเกลือ แต่ลองคิดดูสิ ตอนนำเสนอโครงการ เราอธิบายว่ามันคือระบบนิเวศเกษตรแบบผสมผสานในพื้นที่ดินเค็ม”