……
บ่ายวันนั้น
ห้องทดลองของสถานีเกษตร
ฟางจื้อกังกับอู๋เจี้ยนผิงนั่งอยู่ตรงข้ามลู่เหยี่ยนจือ
บรรยากาศแตกต่างจากเมื่อหลายวันก่อน
ฟางจื้อกังยิ้มอย่างอ่อนโยนขึ้น “ครูลู่ พวกเราอยู่ที่นี่มาเกือบสองสัปดาห์แล้ว ได้ดูข้อมูลของคุณแล้ว”
ลู่เหยี่ยนจือนั่งตัวตรงขึ้น
“เป็นอย่างไรบ้างครับ?”
“พูดตามตรงนะ...” ฟางจื้อกังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ตัวข้อมูลไม่มีปัญหา วิธีการก็รัดกุม ผลงานเป็นของจริงแน่นอน”
หัวใจของลู่เหยี่ยนจือเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะ
“แต่...”
มาแล้ว
“บางเรื่องดูแค่ข้อมูลอย่างเดียวยังไม่พอ” ฟางจื้อกังพูดเนิบช้า “คุณทำการทดลองนี้มาสามปี ทั้งกำลังคน ทรัพยากร และงบประมาณตลอดสามปี ก็เป็นทางสถาบันที่ออกให้”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“เพราะฉะนั้น ตามระเบียบของสถาบัน ผลงานนี้เป็นทรัพย์สินทางปัญญาของสถาบัน คุณเองก็เคยรับปากไว้แล้ว”
นิ้วมือของลู่เหยี่ยนจือขยับเกร็งเล็กน้อย “ครับ ผมรับปากแล้ว ผมเป็นคนของสถาบัน”
ฟางจื้อกังยิ้ม “สมกับเป็นครูลู่ คนทำงานวิชาการ พูดตรงไปตรงมาดี งั้นผมจะพูดกับคุณจากใจสักหน่อย”
เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แล้วลดเสียงลง “ผลงานของคุณดีจริง แต่คนเก่งคนเดียวทำอะไรไม่ได้หรอก ต้องมีคนช่วยเหลือ คุณทำทุกอย่างคนเดียวแบบนี้ไปไม่รอด”
เขาจ้องตาลู่เหยี่ยนจือ “พวกเราไม่ได้มาหาเรื่องคุณ แต่มา...ช่วยคุณต่างหาก”
ความเงียบเข้าปกคลุม
ลู่เหยี่ยนจือไม่ได้โง่ เขามองฟางจื้อกัง “ถ้าอย่างนั้นครูฟางจะช่วยอย่างไรครับ?”
รอยยิ้มของฟางจื้อกังลึกขึ้น “ง่ายมาก” เขากล่าว “ใส่ชื่อพวกเราสองคนลงในรายชื่อผู้ส่งผลงานประกวดด้วย คุณยังเป็นผู้เขียนอันดับหนึ่ง ส่วนพวกเราเป็นอันดับสองกับสาม ครูลู่ตั้งใจทำวิจัยไป ส่วนเรื่องอื่นพวกเราจะช่วยดูแลให้เอง เป็นอย่างไร?”