“โอ้ ท่านสามี รีบดูนั่นเถิด ไม่ใช่คุณหนูแห่งตระกูลฉู่ เศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงหนานหรือ!”
คำอุทานตื่นตระหนกของสตรีผู้หนึ่งทำให้ผู้คนพากันมองตาม
นั่นคือหญิงสาวดวงตาสุกใส งดงามราวดอกไม้และหยก บุรุษข้างกายนางรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา ทั้งคู่ยืนเคียงคู่กัน ช่างเหมาะสมยิ่งนัก
บุรุษจ้องมองฉู่เหอครู่ใหญ่ พลันนึกขึ้นได้ “แม่นแล้ว ปีนั้นในงานประทีป หลากหลายคหบดีฉู่เช่าตะเกียงทั้งถนนเพียงเพื่อบุตรสาว น้ำมืออันเอื้อเฟื้อนั้นตราบจนวันนี้ยังเป็นเรื่องเล่าขานอันงดงาม”
สตรีเอ่ยเสริม: “ในงานประทีปครานั้น ข้าได้เห็นคุณหนูฉู่เพียงชั่วแวบเดียว ฝังจำมิรู้ลืม ไม่มีทางผิดพลาด สตรีผู้มีรูปโฉมล่มเมืองเช่นนี้ ต้องเป็นคุณหนูแห่งตระกูลฉู่แน่นอน!”
บุรุษใคร่จะเอ่ยปากชมหน้าตาฉู่เหอต่ออีกสองสามคำ แต่พอเห็นสายตาดุดันเยี่ยงหมาป่าของอาเจี่ยว เขาก็หุบปากเงียบ
บางเรื่องเกินเลยย่อมไม่เป็นผลดี
ซูหลิงซีที่อยู่อีกฟากโยนขาไปมา ปลายคิ้วเลิกขึ้น พลางกล่าว “คุณชายน้อยผู้นี้ ครอบครัวก็เคยมีธุรกิจติดต่อกับตระกูลฉู่เช่นกัน หน้าตาของคุณหนูตระกูลฉู่ปลอมแปลงไม่ได้”
สามสหายพี่น้องสบตากัน แล้วจึงเอ่ยปาก
มีดซ้าย: “ตระกูลฉู่เจียงหนานเกียรติขจรไกล”
มีดขวา: “หากมีผู้ใดปลอมเป็นคุณหนูตระกูลฉู่”
ดาบกลางใจ: “นั่นย่อมเป็นเรื่องโง่เขลาอย่างยิ่ง และข้าพเจ้ามิอาจเห็นว่าหญิงสาวที่มีดวงตาฉายแววบริสุทธิ์ เช่นคุณหนูผู้นี้ จะปลอมแปลงเป็นผู้ใดได้”
มู่หรงเม่ยเฟ่ยก็เอ่ยว่า: “ข้าเองก็เคยพบคุณหนูตระกูลฉู่ ไม่ผิดแน่”
“ศิษย์น้อง เหตุใดเจ้าถึงเคยพบคุณหนูตระกูลฉู่?”