อาเจี่ยวช่างติดหนึบเช่นนี้ โรควิตกกังวลเมื่อต้องพลัดพรากย่อมรุนแรงเป็นพิเศษ
ฉู่เหอไม่อาจจินตนาการว่าหากตน 'ไม่เอ่ยปากสักคำ' แล้วอันตรธานไป จะกระทบกระเทือนจิตใจเขาเพียงใด นางจึงดิ้นรนขึ้นมา "รีบปล่อยข้ากลับไปเดี๋ยวนี้!"
นางขยับตัวรุนแรงเกินไป เฮยเยี่ยนไม่อาจแบกนางให้มั่นคงแล้วใช้วิชาตัวเบาทะยานไปได้อีก เฮยเยี่ยนกับไป๋เกอจึงต้องตกลงพื้นก่อน ฉู่เหอรีบกระโดดลงจากหลังเฮยเยี่ยน
นางจะหันกลับไป ไป๋เกอชิงคว้ามือนางไว้
"คุณหนูฉู่ คนแดนเหมียวเจียงส่วนใหญ่ร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ ทั้งร่างเต็มไปด้วยพิษ ฆ่าคนดั่งผักปลา ท่านแน่ใจหรือว่าจะกลับไปหาคนแดนเหมียวเจียงผู้นั้น?"
เฮยเยี่ยนเองก็กล่าวเสริม "อีกอย่างข้าได้ยินว่าพวกนั้นชอบใช้พิษกับคน เปลี่ยนให้เป็นคนบ่มยาที่เชื่อฟังคำสั่งตนทุกอย่าง ท่านเคยคิดหรือไม่ว่าหากวันใดทำให้เขาไม่พอใจขึ้นมา เขามีร้อยพันวิธีทรมานท่าน?"
ไป๋เกอกล่าวต่อ "แล้วยามนี้ท่านจะแน่ใจได้อย่างไรว่าความต้องการของตนล้วนมาจากจิตใจแน่แท้ มิใช่ถูกกู่เสน่หาของเขาโดยไม่รู้ตัว?"
เฮยเยี่ยนก็พูดว่า "ท่านเป็นคุณหนูห้องหอ มิเคยย่างกรายสู่ยุทธภพ บางทีอาจไม่รู้เลยว่าคนแดนเหมียวเจียงนั้นน่าสยดสยองเพียงใด"
ความจริงตลอดทางที่ผ่านมา ฉู่เหอเห็นท่าทีที่ผู้คนมากมายหลีกเลี่ยงอาเจี่ยวอย่างสุดตัว ต่อให้นางจะตื้นเขินไร้ความรู้เพียงใด ก็ยังรู้สึกได้ว่าสำหรับชาวจงหยวนแล้ว คนแดนเหมียวเจียงก็ไม่ต่างจากหมาป่าเสือร้าย หากพบเจอก็มีแต่ต้องหลบหนี จะมีผู้ใดสมัครใจเข้าไปหาเอง?