ปลดประจำการไปเรียนมหาลัย ครูฝึกดันเป็นทหารที่ผมเคยฝึกมา

ตอนที่ 8 ทั้งโรงเรียนสั่นสะเทือน หัวหน้าผู้ฝึกก้มหัวคำนับเขางั้นหรือ?

7 นาที· 1.5K คำ

เพี๊ยะ!

ส้นรองเท้าบูทยุทธวิธีหนักอึ้งทั้งสองข้างฟาดกระแทกเข้าหากันอย่างแรง

เสียงดังฉับขาด เหมือนสิ่วเหล็กเล่มหนึ่งเจาะทะลุความเงียบงันบนลานฝึก

แผ่นหลังของเซียวยุ่ยเหยียดตรงขึ้นทันที

กล้ามเนื้อบนแผ่นหลังขมวดเกร็งขึ้นในชั่วพริบตา แม้อยู่ใต้ชุดลายพรางก็ยังดูราวกับแผ่นเหล็กที่ถูกกดจนสุด

มือขวายกขึ้นฉับพลัน

ขอบฝ่ามือแหวกอากาศที่หยุดนิ่ง พร้อมเสียงหวีดหวิว ยกเฉียงขึ้นด้านบน

นิ้วทั้งห้าชิดติดกันแน่น ไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อย

ปลายนิ้วกลางแตะกระดูกคิ้วด้านขวาได้อย่างแม่นยำ

เป็นการคำนับทหาร

เป็นการคำนับที่ได้มาตรฐานราวกับในตำราเรียน แฝงความคลั่งไคล้ราวกับผู้แสวงบุญ

นิ้วของเซียวยุ่ยออกเขียวซีดเพราะออกแรงมากเกินไป

เหงื่อไหลลงมาตามแนวกรามคมกริบราวกับถูกขวานสลัก หยดลงบนริมฝีปากแห้งแตก เขาไม่กล้าแม้แต่จะเลีย

เขายืนตัวตรงราวกับหอเหล็ก ห่างจากหลู่ซิงเหย่เพียงสามก้าว

บนลานฝึกไม่มีลม

แม้แต่ใบไม้ก็หยุดไหว

นักศึกษาใหม่กว่าสามพันคน กับครูฝึกหลายสิบนายที่มากด้วยประสบการณ์การรบจริง

ทุกคนกลายเป็นรูปปั้นปูนที่แข็งค้าง

สมองของทุกคนดับวูบไปพร้อมกันเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

จอมทัพน้อยนั่งอยู่บนพื้นห่างออกไปสองเมตร

เนื้อหนักสองร้อยชั่งของเขากองแผ่อยู่บนพื้น ปากอ้าค้าง คางห้อยลงมาราวกับกรามหลุด

แมลงวันหัวเขียวตัวหนึ่งบินหึ่งเข้ามา แล้วหยุดเกาะอยู่บนปลายจมูกของจอมทัพน้อย

จอมทัพน้อยไม่แม้แต่จะกะพริบตา

เขาถึงกับลืมหายใจ อากาศในปอดอั้นจนรู้สึกเปรี้ยวฝาด

เชียนตัวตั๋วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขาสองข้างสั่นพั่บ ๆ ราวกับถูกไฟช็อต

เชือกพลาสติกสีแดงที่ผูกเอวไว้ทนแรงกระตุกของกล้ามเนื้อหน้าท้องไม่ไหว

ผึง!

ขาดสะบั้น

กางเกงยีนส์แบรนด์ดังของเชียนตัวตั๋วเลื่อนรูดลงมาตามต้นขา เผยกางเกงชั้นในลายดอกออกมาเป็นแถบใหญ่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป