เสียงลมหวีดแหลม
งูเล็บเหลี่ยมตัวนั้นหนาเท่าท่อนแขนของผู้ใหญ่ พุ่งฉกเร็วเกินไป จนแหวกอากาศชื้นเกิดเสียงระเบิดแผ่วเบา
กลิ่นคาวเหม็นพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
เขี้ยวพิษใสยาวสองเซนติเมตรสองซี่สะท้อนประกายเย็นเยียบในแสงสลัว พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของซูชิงหาน
ซูชิงหานหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง
ขนตาสั่นระริก
มือทั้งสองข้างของเธอจิกลงในโคลนเลนใต้ร่างแน่นจนแทบฝังมิด ซอกเล็บเต็มไปด้วยใบไม้ผุสีดำ
หัวใจในอกเต้นกระแทกซี่โครงอย่างบ้าคลั่ง ราวกับเครื่องยนต์ที่ควบคุมไม่ได้
“ตึก! ตึก! ตึก!”
เธอถึงขั้นเตรียมใจรับเขี้ยวพิษที่แทงทะลุผิวหนังและพิษที่ไหลเข้าสู่กระแสเลือดแล้ว ว่ากันว่าความเจ็บปวดแสนสาหัสแบบนั้นจะทำให้หัวใจหยุดเต้นภายในสามนาที
ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว
ชีวิตวัยสิบแปดปีที่เธอภาคภูมิใจ ความทะเยอทะยานที่ยังไม่ทันได้ทำให้เป็นจริง ทั้งหมดกำลังจะมาจบลงในร่องน้ำเน่าเหม็นแห่งนี้
ในชั่วขณะที่เขี้ยวของงูพิษอยู่ห่างจากปลายจมูกเธอเพียงห้าเซนติเมตร
“ฟิ้ว—!”
เสียงแหวกอากาศที่แหลมกว่าและสั้นกระชั้นกว่า พุ่งเฉียงมาจากด้านหลังเยื้องข้างของซูชิงหาน
เสียงนั้นราวกับแส้ฟาดกลางอากาศอย่างหนักหน่วง แฝงอำนาจบีบคั้นที่ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน
จากนั้น
“ปัง!”
เสียงกระแทกทึบหนักดังสนั่นขึ้นเหนือศีรษะของซูชิงหานไปทางด้านบน ราวกับค้อนเหล็กฟาดลงบนท่อนไม้เนื้อแข็งอย่างแรง
ต้นไทรยักษ์ที่อยู่เหนือศีรษะสั่นไหวอย่างรุนแรงตามเสียงนั้น
ใบไม้แห้งเหลืองหลายใบหมุนคว้างร่วงลงมา ตกลงบนชุดลายพรางเปื้อนโคลนของซูชิงหาน