ซูชิงหานยืนขวางอยู่ตรงกลางทางออกของระเบียงทางเดิน
วันนี้เธอสวมเสื้อแขนสั้นสีขาวเข้ารูปเอว กับกางเกงยีนส์ขายาวสีฟ้าอ่อน
ใบหน้างดงามประณีต เย็นชาเสียจนชวนให้คนไม่กล้าเข้าใกล้ซึ่งมีให้เห็นจนชินตา เวลานี้กลับแต้มสีแดงระเรื่ออยู่เล็กน้อย
ในมือเธอถือชาอู่หลงไร้น้ำตาลขวดหนึ่งที่มีไอเย็นลอยกรุ่น
หยดน้ำเล็กละเอียดเกาะพราวเต็มขวดพลาสติกใส ก่อนจะไหลลงมาตามปลายนิ้วของเธอ
ผู้คนที่กำลังเลิกเรียนและส่งเสียงอึกทึกอยู่ในระเบียงทางเดิน
พลันเงียบกริบราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง
นักศึกษาชายหลายสิบคนที่กำลังเบียดกันออกไปหยุดฝีเท้าพร้อมกัน
ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างจ้องเขม็งไปยังชาขวดนั้นในมือซูชิงหาน
ดาวสาวสวยประจำมหาวิทยาลัยเย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็งแห่งมหาวิทยาลัยตงไห่ คุณหนูแห่งตระกูลซู มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล
เปิดเทอมมาได้กว่าครึ่งเดือน มีคุณชายรุ่นสองตั้งกี่คนขับรถสปอร์ตมาส่งดอกไม้กับชานมใต้หอพัก แต่เธอไม่เคยแม้แต่จะปรายตามอง
ทว่าตอนนี้
เธอกลับมายืนรอหน้าห้องเรียนด้วยตัวเอง เพื่อเอาน้ำมาให้เด็กปีหนึ่งอย่างนั้นหรือ?
ด้านหลังฝูงชน จอมทัพน้อยเพิ่งเบียดออกมาจากประตูห้องเรียน
พอเห็นภาพตรงหน้า คางเขาก็แทบหลุดห้อยลงมา หมากฝรั่งที่เพิ่งยัดเข้าปากกลิ้งลงคอ อึกเดียวก็กลืนลงท้องไปเสียแล้ว
“เชี่ย...” จอมทัพน้อยตบอกตัวเองจนแทบกลอกตา “โชคเรื่องผู้หญิงของพี่หลู่นี่มันจะพุ่งทะลุฟ้าเลยหรือไงวะ”
เชียนตัวตั๋วยกมือดึงขอบกางเกง ดวงตาแทบถลนออกมาจากเบ้า
“ยอมเข้าหาเองงั้นเหรอ? นี่มันดาวมหาวิทยาลัยเป็นฝ่ายเข้าหาชัด ๆ!” เขาลดเสียงลง แต่ความอิจฉาในน้ำเสียงปิดไม่มิด