“ตู๊ด——”
เสียงสายไม่ว่างจากสายตรงลับ ดังสั้น ๆ แสบแก้วหู
สายโทรศัพท์ต่อได้แล้ว
ปลายสาย เจ้าหน้าที่รับสายจากศูนย์บัญชาการตำรวจนครบาลพูดเสียงตึงเครียด
“ท่านผู้กำกับหวัง! ระบบรักษาความปลอดภัยเครือข่ายภายในห้องทำงานของท่านแจ้งเตือนภัยระดับสูงสุดครับ”
“ฝ่ายเทคนิคบอกว่าเซิร์ฟเวอร์อาจถูกกองทัพล็อกเป้ากลับ ต้องเปิดสัญญาณเตือนภัยระดับหนึ่งทันทีไหมครับ? ให้ส่งหน่วยตำรวจพิเศษไปสนับสนุนทางท่านหรือเปล่า?”
เจ้าหน้าที่พูดเร็วปรื๋อ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกราวกับหายนะกำลังจะมาเยือน
“ส่งตำรวจพิเศษไปบ้าบออะไร!”
หวังเว่ยกั๋วตะโกนลั่นใส่โทรศัพท์สีแดงอย่างเสียสติ
เสียงคำรามนั้นรีดเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดจากปอดที่อัดแน่นของเขา
น้ำลายกระเด็นเข้าไปในช่องตะแกรงบนหูโทรศัพท์
ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาแดงก่ำจนคล้ายตับหมู เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนและเต้นตุบ ๆ ราวกับไส้เดือนตัวอ้วน
มืออีกข้างฟาดโต๊ะทำงานไม้แดงจนดังสนั่น
กองเอกสารกระดาษเอสี่ที่วางอยู่บนโต๊ะ
กระเด้งลอยขึ้นพร้อมเสียง “ครืน” ก่อนร่วงลงพื้น กระจัดกระจายไปทั่ว
“สั่งทุกคนให้อยู่เฉย ๆ!”
มือที่หวังเว่ยกั๋วกำหูโทรศัพท์ไว้ ข้อนิ้วซีดเขียวอย่างน่ากลัว
“ยกเลิกสัญญาณเตือนทั้งหมดเดี๋ยวนี้! ถอดปลั๊กเครื่องแม่ข่ายให้หมด ตัดอินเทอร์เน็ตทางกายภาพ!”
เจ้าหน้าที่ที่ปลายสายงุนงงไปหมด
“ถอดปลั๊กเหรอครับ? ท่านผู้กำกับ นี่ไม่เป็นไปตามระเบียบ...”
“กูนี่แหละระเบียบ!”
หวังเว่ยกั๋วหอบหายใจหนัก อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลังจนเสื้อเชิ้ตเปียกแนบตัว
“เดี๋ยวนี้! ออกคำสั่งตายตัวไปทั่วทุกสถานีตำรวจ รวมถึงป้อมตำรวจทุกแห่งข้างล่าง!”
เขากลืนน้ำลายเหนียวฝืด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างยากลำบากสองครั้ง
เสียงของเขาต่ำลง แฝงความเย็นเยียบที่กัดฟันกรอด
“มหาวิทยาลัยตงไห่ นักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง ชื่อหลู่ซิงเหย่”
“จำชื่อนี้ไว้ให้ขึ้นใจ สลักสามตัวอักษรนี้ลงไปในกระดูกของทุกคน!”
หวังเว่ยกั๋วยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น เนื้อบนใบหน้าสั่นระริก
“ต่อไปถ้าเจอท่านผู้นี้ในเมือง ทุกคนต้องปรนนิบัติเขาเหมือนบรรพบุรุษ!”