รถบรรทุกทหารตงเฟิงสีเขียวเข้มสิบคันไต่ขึ้นไปตามถนนบนภูเขา
เมื่อคืนเพิ่งมีฝนตกหนัก ถนนดินเหลืองถูกล้อรถบดจนเกิดร่องลึกเละเทะสองร่อง
ยางล้อไถล เครื่องยนต์ดีเซลส่งเสียงคำรามอย่างสุดกำลัง
รถโยกกระเทือนอย่างรุนแรง
มือจับกระแทกกับแผ่นเหล็กดังเคร้งไม่หยุด
ผ้าใบคลุมรถถูกแดดส่องจนร้อนระอุ ข้างในราวกับหม้อนึ่ง นักศึกษาชายสามสิบกว่าคนเบียดกันอยู่
ไม่ได้เปิดหน้าต่าง
กลิ่นเหงื่อเปรี้ยวกับกลิ่นเท้าเหม็น ปะปนกับกลิ่นฉุนของน้ำหอมดับกลิ่นตราลิ่วเสิน
กลิ่นเหล่านี้หมักหมมอยู่ในอากาศร้อนอบอ้าว จนคนสูดเข้าไปแทบต้องกลอกตา
จอมทัพน้อยใช้สองมือยึดท่อเหล็กเหนือศีรษะไว้แน่น
เหงื่อเต็มหน้า ผิวหน้าซีดเขียวเป็นชั้น
“พี่หลู่...อุ๊ก” จอมทัพน้อยขย้อนแห้ง ๆ น้ำย่อยเปรี้ยวพุ่งขึ้นมาจุกถึงคอ
เขาเอาหน้าผากพิงท่อเหล็ก “อีกไกลแค่ไหน? ไส้ผมแทบจะถูกเขย่าจนขาดแล้ว”
หลู่ซิงเหย่พิงแผ่นเหล็กด้านในสุดของรถ
กอดอก
เมื่อรถโยกอย่างรุนแรง ท้ายทอยของเขาก็กระแทกแผ่นเหล็กเป็นระยะ
เขาไม่ได้ลืมตา
บาดแผลเก่าที่ไหล่ซ้ายถูกอากาศชื้นร้อนอบอ้าวห่อหุ้ม ทำให้ร่องกระดูกปวดหนึบขึ้นมาเป็นระลอก
เขารู้สึกว่ามันเสียงดังน่ารำคาญ
คนทั้งรถส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว บ่นว่าอากาศร้อน บ่นว่าถนนพัง ราวกับมีเป็ดเป็นร้อยตัวร้องอยู่ข้างหู
“กลืนลงไป อย่าอ้วกใส่รถ” เสียงหลู่ซิงเหย่าแหบพร่า
จอมทัพน้อยรีบเอามือปิดปาก กลั้นน้ำย่อยเปรี้ยวที่พุ่งขึ้นมาไว้สุดแรง จนแทบร้องไห้
“ฟู่—”
เสียงลมรั่วจากเบรกลมดังขึ้น ขบวนรถหยุดลงบนพื้นที่ราบตรงชายป่าด้านหลังเขา
แผ่นปิดท้ายรถฟาดลงมาเสียงดังสนั่น
“ลงจากรถ! ทุกคนลงมา!” ครูฝึกตะโกนมาจากด้านนอก
นักศึกษาใหม่กระโดดลงจากรถราวกับเกี๊ยวถูกเทลงหม้อ
กลิ่นสดชื่นของใบสนไหลทะลักเข้าปอด