แถบความคืบหน้าสีน้ำเงินเข้มของระบบค้างนิ่ง
ตัวเลขหยุดอยู่ที่ 99 เปอร์เซ็นต์ ไม่ขยับแม้แต่น้อย
หวังเว่ยกั๋วเอนกายอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำตัวใหญ่
เขาประสานมือวางไว้หน้าท้อง นิ้วหัวแม่มือวนคลึงกันไปมา
กลางหน้าจอคอมพิวเตอร์ เคอร์เซอร์เมาส์กลายเป็นรูปนาฬิกาทราย เม็ดทรายพิกเซลสีน้ำเงินร่วงลงมา พอหมดรอบก็พลิกกลับแล้วเริ่มร่วงต่อ
ผ่านไปห้าวินาที
คิ้วของหวังเว่ยกั๋วขมวดแน่นจนแทบผูกเป็นปม
เขาโน้มตัวไปข้างหน้า มือขวากำเมาส์แล้วเขย่าแรง ๆ สองครั้งบนแผ่นรองเมาส์สีดำสนิท
นาฬิกาทรายยังคงหมุนอยู่
เซิร์ฟเวอร์เครือข่ายภายในของสถานีตำรวจนครตงไห่เพิ่งควักเงินสองล้านหยวนอัปเกรดไปเมื่อปีก่อน
ค้นประวัติทะเบียนบ้านของนักศึกษาปีหนึ่งสักคน ปกติใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวินาทีด้วยซ้ำ
วันนี้เครือข่ายโดนของเข้าหรือไง?
เขาปล่อยเมาส์ เอื้อมหยิบซองบุหรี่จงหัวบนโต๊ะ แล้วคีบบุหรี่มาอมไว้
ล้อไฟแช็กเสียดสีกันจนเกิดเปลวไฟ จุดบุหรี่ติด
เขาสูดควันลึก ๆ รสขมของยาสูบวนอยู่ในปอด ก่อนจะพ่นออกมา
ควันสีเทาอมฟ้าลอยบดบังหน้าจอแอลซีดี
ในหัวเขายังคงมีเสียงรายงานของหลี่เถี่ยทางโทรศัพท์เมื่อครู่ดังหึ่ง ๆ
“กระบวนท่าเดียว”
“ใช้แค่นิ้วเดียวจิ้มจุดชาใต้กระดูกไหปลาร้า”
“ร่างกายซีกหนึ่งของผมชาจนลุกไม่ขึ้น ต้องคุกเข่าอยู่บนพื้น”
เสียงแหบพร่าปนสั่นของหลี่เถี่ยฟังดูไม่เหมือนกำลังโกหก และเขาก็ไม่มีความกล้าพอจะโกหกด้วย
หวังเว่ยกั๋วเคาะขี้บุหรี่ ขี้บุหรี่ร่วงลงในที่เขี่ยบุหรี่แก้ว
หลี่เถี่ยเป็นแชมป์ต่อสู้มือเปล่าของสถานีตำรวจประจำเมืองสามปีซ้อน รูปร่างใหญ่โตเหมือนหมี
คนที่ใช้นิ้วเดียวจิ้มจนเขาหมดสภาพได้ ย่อมไม่ใช่นักศึกษาที่ฝึกต่อสู้มาแค่ไม่กี่วันแน่
วิธีลงมือช่างโหดเหี้ยมและแม่นยำ
เล่นงานเส้นประสาทบริเวณที่เปราะบางที่สุดของร่างกายโดยเฉพาะ