ปลดประจำการไปเรียนมหาลัย ครูฝึกดันเป็นทหารที่ผมเคยฝึกมา

ตอนที่ 25 สยบด้วยกระบวนท่าเดียว ครูฝึกไหล่หลุด

8 นาที· 2K คำ

ความเย็นเยียบเสียดกระดูกเช่นนี้ เป็นสัญชาตญาณยามสัตว์เผชิญหน้ากับศัตรูตามธรรมชาติ

ขนทั่วแผ่นหลังของหมัดเหล็กลุกชันทีละเส้น

เขาซ้อมต่อยกระสอบทรายในค่ายทหารมาหลายปี ประสาทสัมผัสต่ออันตรายจึงเฉียบคมกว่าคนทั่วไปมาก

สัญชาตญาณกรีดร้องเตือนเขาอย่างบ้าคลั่งให้หยุด ถอยออกมา

แต่ลูกธนูขึ้นสายแล้ว

เขาสูง 1.9 เมตร หนักกว่า 90 กิโลกรัม แรงเฉื่อยจากการพุ่งตัวไปข้างหน้ามีมหาศาล

สมองสั่งให้หยุด แต่กล้ามเนื้อกลับหยุดแรงส่งไม่ทัน

ยิ่งไปกว่านั้น

เงินสดห้าหมื่นหยวนในกระเป๋ากางเกงลายพรางกำลังแนบหนักอึ้งอยู่ตรงโคนขา

คนตายเพราะทรัพย์สิน นกตายเพราะอาหาร

หมัดเหล็กกัดฟันกรามจนแทบแตก กลิ่นคาวเลือดซึมแตะปลายลิ้น

ในเมื่อทำแล้ว ก็ทำให้สุดทาง

เขาเทแรงทั้งหมดลงบนห้านิ้วมือขวา เส้นเลือดปูดโปนตามข้อนิ้วที่เกร็งแน่น

ความโหดเหี้ยมที่หมายจะทำให้อีกฝ่ายพิการผลักดันให้เขากดมือลงต่อ

เป้าหมายคือจุดตายตรงกระดูกคอข้อที่เจ็ดของหลู่ซิงเหย่

ระยะห่างเหลือเพียงครึ่งชุ่น

หลู่ซิงเหย่ไม่หันกลับมา

แม้แต่จะเหลือบมองเจ้าหมีโง่เง่าที่อยู่ข้างหลังก็ยังไม่สนใจ

เขาเพียงขยับเท้าซ้าย

เท้าที่สวมรองเท้ายางทหารราคาถูกถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างไม่ใส่ใจ

เพียงครึ่งก้าวนั้น

ส้นรองเท้าก็สอดเข้าไปขวางระหว่างขาทั้งสองข้างของหมัดเหล็กที่กำลังพุ่งมาได้อย่างแม่นยำ

พื้นรองเท้าตรึงแน่นลงบนดินเหลืองแห้งแตกระแหง

เท้าข้างนั้นขัดจังหวะการทรงตัวของช่วงล่างที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าของหมัดเหล็กในพริบตา ราวกับรถบรรทุกที่วิ่งเต็มกำลังแล้วจู่ ๆ ก็ถูกเหล็กเส้นขัดล้อจนหยุดกึก

ร่างท่อนบนยังพุ่งไปข้างหน้า แต่ท่อนล่างกลับแข็งค้าง

ช่องโหว่เปิดกว้าง

ในชั่ววินาทีนั้น

มือขวาของหลู่ซิงเหย่ยังคงถือกระติกน้ำสเตนเลสสีถลอกใบนั้นไว้อย่างมั่นคง

ปากกระติกเปิดอยู่ น้ำร้อนด้านในไม่กระเพื่อมแม้แต่น้อย

แขนซ้ายของเขาขยับ

ไม่ได้กำหมัด ไม่ได้รวบรวมแรง

แขนซ้ายทั้งท่อนราวกับแส้หนังวัวเส้นหนาที่แช่น้ำจนชุ่ม อ่อนยวบแต่เหนียวแน่นจนฉีกกระชากอากาศ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป