หน่วยรักษาความปลอดภัยมหาวิทยาลัยตงไห่ ห้องควบคุมกล้องวงจรปิด
หน้าต่างในห้องปิดสนิท เครื่องปรับอากาศตั้งไว้ที่ 16 องศา
อุณหภูมิแตกต่างจากข้างนอกที่ร้อนถึง 40 องศาราวกับอยู่กันคนละโลก ทว่าบรรยากาศตึงเครียดในห้องกลับเข้มข้นยิ่งกว่าด้านนอกเสียอีก
ฝ่ามืออวบหนาของมาตาเย่ฟาดลงบนโต๊ะทำงานของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยอย่างแรง
“เพียะ!”
แรงสั่นสะเทือนทำให้กระบอกใส่ปากกาพลาสติกบนโต๊ะกระเด้งขึ้น ปากกาลูกลื่นหลายด้ามตกลงพื้น
“ไม่มีระเบียบวินัย!”
เส้นเลือดบนศีรษะล้านของมาตาเย่ปูดขึ้นทีละเส้น กระตุกตามเสียงตะคอกของเขา
เขาชี้ไปยังจอภาพขนาดใหญ่บนผนัง น้ำลายกระเด็นไปทั่ว
“นี่มันนักศึกษาหรือ? นี่มันพวกอันธพาลชัด ๆ!”
“จงใจทำร้ายครูฝึกทหาร! เรื่องร้ายแรงถึงขีดสุด ต้องประกาศให้ทั้งมหาวิทยาลัยรู้แล้วไล่ออกทันที!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หดคอ ไม่มีใครกล้าพูดสักคำ
บนโซฟาหนังในห้องควบคุมกล้องวงจรปิด มีนายทหารในเครื่องแบบปกตินั่งอยู่ บ่าเขาประดับเครื่องหมายยศพันเอกอาวุโส
หลี่อวิ๋นเฟย เสนาธิการเขตทหารตงไห่
วันนี้เขามาตรวจความคืบหน้าการฝึกทหารนักศึกษาที่มหาวิทยาลัยตงไห่ และแวะมาดูว่าพวกตัวปัญหาในกองพันส้อมแหลมก่อเรื่องหรือเปล่า
ไม่คิดว่าพอเข้ามาถึงหน่วยรักษาความปลอดภัย ก็เจอฉากเอะอะวุ่นวายเข้าพอดี
หลี่อวิ๋นเฟยไม่สนใจมาตาเย่ที่กำลังเดือดดาล
เขาถือถ้วยชาพอร์ซเลนสีขาว ในถ้วยชาหลงจิ่งหมิงเฉียนที่เพิ่งเก็บเกี่ยวปีนี้กำลังชงอยู่