ปลดประจำการไปเรียนมหาลัย ครูฝึกดันเป็นทหารที่ผมเคยฝึกมา

ตอนที่ 43 อธิการบดีเหงื่อตกจนชุ่มไปทั้งตัว

6 นาที· 1.4K คำ

แว่นสายตายาวบนสันจมูกของจางเจี้ยนกั๋วค่อย ๆ ไถลลงมาตามเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นถี่ ๆ อีกครึ่งนิ้ว

ขอบกรอบแว่นกระแทกเข้ากับปีกจมูก

เขาไม่มีเวลายกมือขึ้นประคอง

กระบอกชาเคลือบในมือเอียงทำมุมอันตราย น้ำชาจวนจะหกออกมาอยู่แล้ว

เขานั่งอยู่บนเก้าอี้พับกลางเวทีประธาน

สายตาทอดข้ามเก้าอี้พลาสติกหลายแถวและลู่วิ่งสีแดง ก่อนจะจับจ้องแผ่นหลังของคนที่คุกเข่าข้างหนึ่งแน่นเขม็ง

รองเท้าบู๊ตยุทธวิธีสีดำคู่นั้น ซิปบนหน้ารองเท้าสะท้อนแสงแดดวาววับ

ไม่มีเชือกรองเท้าสักเส้น

จะผูกเชือกรองเท้าบ้าบออะไรล่ะ

จางเจี้ยนกั๋วกลืนน้ำลายแห้งผาก ลูกกระเดือกเสียดสีกับหลอดลมที่ตีบเกร็งจนเจ็บแปลบ

เขาคลุกคลีอยู่ในระบบการศึกษามาสามสิบปี เคยเจอนักเรียนหัวแข็งสารพัดแบบ ทั้งยังต้อนรับผู้มีอำนาจและคนใหญ่คนโตมาแล้วนับไม่ถ้วน

เรื่องมนุษยสัมพันธ์ เขารู้ดีทุกซอกทุกมุม

คนที่ทำให้ผู้บังคับกองร้อยหน่วยจู่โจมของกองทัพสนาม ถึงกับคิดข้อแก้ตัวต่อหน้าคนสามพันคนได้ไม่เต็มปาก แถมยังกลัวจนขาอ่อนทรุดลงคุกเข่าได้ จะมีเบื้องหลังแบบไหนกันแน่?

เฟืองในหัวของจางเจี้ยนกั๋วเริ่มหมุนอย่างบ้าคลั่ง เสียดสีกันจนแทบจะมีควันพวยพุ่ง

เมื่อไม่กี่วันก่อน

งานต้อนรับนักศึกษาใหม่เพิ่งเสร็จสิ้น เขาตรวจแฟ้มประวัตินักศึกษาใหม่ตามปกติ

ในระบบงานทะเบียน มีเพียงแฟ้มของคนที่ชื่อหลู่ซิงเหย่เท่านั้น

ที่เปิดไม่ได้

ไม่เพียงเท่านั้น ทันทีที่เขาป้อนรหัสผ่าน ทั้งหน้าจอก็เด้งข้อความเตือนสีแดงฉานขึ้นมา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป