หลี่ซื่อหมินย่อมเคยทำนามาก่อน พิธีไถนาประจำปีที่ผ่านมา เขาต้องลงมือด้วยตนเองทุกครั้ง เพื่อเป็นแบบอย่างแก่ราษฎรทั่วหล้า
“มีที่นาอยู่ที่ใดบ้าง? ลองดูกันสักหน่อย”
หลี่ซื่อหมินเอ่ยถามเฉินจี้จู่
เฉินจี้จู่ “?”
“หา? ท่านจางลิ่งจุน อย่างไรท่านก็เป็นถึงผู้ดูแลฉางหลวง เป็นขุนนางของราชสำนัก ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่ามีที่นาอยู่ที่ใด ท่านไม่มีที่ดินของตนเองหรือ?”
หลี่ซื่อหมินรับคำ ก่อนกล่าวว่า “มี”
“เช่นนั้นพวกเราไปลองที่นาของท่านกันเถิด”
หลี่ซื่อหมินส่ายหน้า “ไม่จำเป็น ข้าจะนำกลับไปลองเอง”
ทำไมต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ ด้วย กลัวฉันขโมยข้าวบ้านนายหรือไง?
แต่เฉินจี้จู่ก็ไม่ได้ใส่ใจ เขายิ้มกล่าวกับหลี่ซื่อหมินว่า “ท่านจางลิ่งจุน ข้าอยากได้เงินสักหน่อย ของสิ่งนี้คงแลกเงินได้บ้างกระมัง?”
หลี่ซื่อหมินขานรับ “หากเป็นดังที่เจ้ากล่าวจริง ย่อมมีค่า แลกเงินได้มากมาย!”
“ท่านจางลิ่งจุนจะให้ข้าเท่าใด?”
หลี่ซื่อหมินยิ้มกล่าวว่า “หากไถชนิดใหม่นี้เป็นดังที่เจ้าว่าจริง เจ้าไม่จำเป็นต้องมอบให้ข้าก็ได้ เหตุใดไม่เอาไปมอบให้ที่ว่าการ หรือมอบให้ขุนนางคนใดในราชสำนัก พวกเขาใจกว้างกว่าข้ามาก ย่อมให้เงินเจ้าไม่น้อย”
“เจ้าจงรักภักดีต่อข้าถึงเพียงนั้นจริงหรือ?”
เฉินจี้จู่ครุ่นคิด ก่อนถามหลี่ซื่อหมินว่า “ท่านจางลิ่งจุนอยากฟังความจริงหรือคำโกหก?”
“หากข้าบอกว่าจงรักภักดีต่อท่านจางลิ่งจุนจริง ๆ เช่นนั้นก็คงไม่สมเหตุสมผลกระมัง?”
“ดังที่ท่านกล่าว ทุกครั้งท่านให้เงินข้าเพียงนิดหน่อย เมื่อเทียบกับสิ่งที่ข้ามอบให้ท่านจางลิ่งจุนแล้ว มูลค่าช่างต่างกันลิบลับ”
หลี่ซื่อหมินพยักหน้า “ถูกต้อง! ข้าก็คิดเช่นนั้น จึงอยากถามว่าเจ้าคิดอย่างไร”