หลี่ซื่อหมินเป็นฝ่ายเปิดประเด็นก่อน กลยุทธ์รับมือภัยพิบัติในแต่ละยุคสมัยล้วนแตกต่างกัน แม้ต้าถังจะค้นพบแนวทางรับมือเป็นระบบแล้ว ทว่าก็ยังไม่สมบูรณ์นัก
แม้การจัดตั้งคลังฉางผิงและนโยบายเก็บข้าวฟ่างจากหัวเมืองท้องถิ่นแห่งละ 2 เซิ่งเข้าคลังจะช่วยให้มีเสบียงสำรอง แต่หากเผชิญภัยพิบัติครั้งใหญ่ เสบียงในคลังฉางผิงย่อมไม่เพียงพอสำหรับบรรเทาทุกข์
อีกทั้งใช่ว่าจะไม่มีกรณีผู้ดูแลคลังฉางผิงยักยอกเสบียงเสียเอง จึงจำเป็นต้องมีระบบตรวจสอบและบทลงโทษอันเข้มงวด
เมื่อเหล่าขุนนางฟังคำของหลี่ซื่อหมินจบ ต่างพากันพยักหน้าและเอ่ยด้วยความเลื่อมใสว่า “ฝ่าบาททรงคำนึงถึงการณ์ไกล กระหม่อมทั้งหลายละอายยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่ซื่อหมินยกมือกดลงเล็กน้อยแล้วตรัสว่า “ดังนั้นจึงต้องปรับปรุงคลังฉางผิงให้สมบูรณ์ เพื่อให้รับมือกับภัยพิบัติได้อย่างเป็นระเบียบมากที่สุด”
“กระหม่อมทั้งหลายละอายยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ จะคิดหาหนทางรับมือให้ได้พ่ะย่ะค่ะ”
หลี่ซื่อหมินส่ายพระพักตร์ “ไม่จำเป็นแล้ว พวกท่านลองฟังแนวทางรับมือชุดนี้ก่อนว่าใช้ได้หรือไม่”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนตรัสต่อว่า “นอกจากเสบียงในคลังฉางผิงแล้ว ให้จัดตั้งเงินฉางผิงขึ้นอีกส่วนหนึ่ง”
เหล่าขุนนางต่างมีสีหน้าฉงน
หลี่ซื่อหมินตรัสว่า “เงินฉางผิงใช้ซื้อขายในตลาด เพื่อควบคุมราคาเสบียงในปีที่เกิดภัยพิบัติและปีที่พืชผลอุดมสมบูรณ์”
“ปีที่พืชผลอุดมสมบูรณ์ ข้าวมีมากราคาต่ำ รายได้ของชาวนาจึงลดลงอย่างยิ่ง เงินฉางผิงจะถูกนำไปซื้อข้าวในตลาด แล้วเก็บเข้าคลังฉางผิง เมื่อข้าวในตลาดมีน้อย ราคาก็จะสูงขึ้น”
“ปีที่เกิดภัยพิบัติ ข้าวมีน้อยราคาสูง ชาวบ้านซื้อหาไม่ไหว ให้นำข้าวจากคลังฉางผิงออกขาย เพิ่มปริมาณข้าวในตลาด เมื่อข้าวมีมาก ราคาก็จะลดลง”