คืนนี้เฉินจี้จู่ได้เงินมาอีก 6 ก้วน รวมกับเงินที่เหลือจากคราวก่อน บัดนี้มีทั้งหมด 11 ก้วนแล้ว
พรุ่งนี้ควรซื้ออะไรดี? เฉินจี้จู่ครุ่นคิดพลางเข้าสู่ห้วงนิทรา
……
สายลมสารทพัดโชยวังเวง ใกล้ยามเที่ยง หลี่ซื่อหมินจัดการฎีกาประจำวันเสร็จแล้ว สามกรมและกรมราษฎรจัดทำแผนดำเนินการเรื่องเงินฉางผิงเรียบร้อย อีกไม่นานนโยบายนี้ก็จะประกาศใช้ทั่วทั้งสิบมณฑลและหัวเมืองต่าง ๆ
โจวเซ่าฟานมาพบหลี่ซื่อหมิน แล้วประสานมือกล่าวว่า “ทูลฝ่าบาท กองทัพรักษาพระองค์เจรจาลับกับข่านถูหลี่และเผ่าเซวียเหยียนถัว ตลอดจนชนเผ่าอื่น ๆ เรียบร้อยแล้ว หากต้าถังเปิดศึกกับเจี๋ยลี่เมื่อใด พวกเขาจะร่วมมือโต้กลับอย่างเต็มกำลังพ่ะย่ะค่ะ”
“ดี!”
หลี่ซื่อหมินพยักหน้า
โจวเซ่าฟานประสานมือกล่าวว่า “ฝ่าบาท เรื่องนี้...หากไม่มีธุระอื่น กระหม่อมตั้งใจจะออกไปกินมื้อเที่ยงพ่ะย่ะค่ะ”
หลี่ซื่อหมินเหลือบมองเขา แวบเดียวก็รู้ทันความคิด จึงถามว่า “จะไปกินที่จวนจางหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ” โจวเซ่าฟานกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน “คราวก่อนกินไปมื้อหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมาอาหารอะไรก็ไม่หอมอร่อยอีกเลยพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม เช่นนั้นไปด้วยกันเถิด ข้าก็อยากลิ้มรสอาหารมื้อนั้นเหมือนกัน”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
โจวเซ่าฟานเดินตามหลี่ซื่อหมินออกจากตำหนักไท่จี๋อย่างเบิกบาน ระหว่างเดินไปตามถนนจูเชวี่ย บางครั้งก็ได้ยินบัณฑิตหลายคนสนทนากันเบา ๆ
“โจวเฉิงเย่ผู้นั้นแท้จริงแล้วเป็นบุคคลเช่นใดกัน?”
“นั่นสิ มีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้ แต่กลับไม่มีใครรู้จัก ช่างถ่อมตนเสียจริง!”
หลี่ซื่อหมินมองโจวเซ่าฟานด้วยความฉงน แล้วถามว่า “ชื่อเสียงด้านความสามารถของเจ้าเลื่องลือไปถึงหมู่ชาวบ้านแล้วหรือ?”