หลังเตรียมอาหารกลางวันเสร็จ หลี่ซื่อหมินกับโจวเซ่าฟานก็กินกับแกล้มพลางดื่มสุราไปด้วย หลี่ซื่อหมินยังไม่ลืมถามเฉินจี้จู่ว่า “บทท้ายของบทกวีที่เจ้าแต่งมีเนื้อหาอย่างไร”
เฉินจี้จู่ถอนหายใจ “ท่านจาง ข้าไม่มีเงินแล้ว”
หลี่ซื่อหมินตวาด “ไม่มีเงินก็อย่าใช้สิ!”
“หวังให้ข้าให้เงินเจ้าอีกหรือ? ให้เท่าไรถึงจะพอเจ้าใช้? วันนี้ซื้อทั้งเครื่องหยก กระถางดอกไม้ขนาดเล็ก หนังปูรองนอน เสื้อคลุมขนสัตว์... มีชิ้นไหนที่เจ้าจำเป็นต้องใช้เร่งด่วนบ้าง? หากใกล้เข้าฤดูหนาวจริง ข้าย่อมสั่งให้คนส่งเสื้อผ้ากันหนาวกับผ้าห่มมาให้ เจ้ายังต้องไปซื้อของฟุ่มเฟือยพวกนี้อีกหรือ?”
เฉินจี้จู่ถอนหายใจ “ท่านจาง แม้ที่นี่จะเป็นเรือนพักตากอากาศของท่าน แต่กลับเงียบเหงาเกินไป”
“กระถางดอกไม้พวกนี้ก็เอาไว้ตกแต่งเรือนมิใช่หรือ?”
หลี่ซื่อหมินทั้งโมโหทั้งขบขัน “แล้วของอย่างอื่นเล่า เอาไว้ตกแต่งเรือนด้วยหรือ?”
เฉินจี้จู่ส่ายหน้า “ไม่ใช่ ของพวกนี้เอาไว้แต่งตัวข้า”
“อย่างไรข้าก็เป็นที่ปรึกษาของท่านจาง หากแต่งตัวให้ดูมั่งคั่งงดงามสักหน่อย เวลาออกไปข้างนอกก็จะได้ไม่ทำให้ท่านเสียหน้าใช่หรือไม่? หากข้าแต่งตัวมอซอ แล้วบังเอิญเจอเพื่อนร่วมงานของท่าน พวกเขาคงหัวเราะเยาะว่าท่านปฏิบัติต่อที่ปรึกษาไม่ดี”
หลี่ซื่อหมิน “...”
เขาคร้านจะพูดเรื่องพวกนี้กับเฉินจี้จู่ จึงกล่าวว่า “สรุปแล้ว บทท้ายของบทกวีว่าอย่างไร?”
เฉินจี้จู่ตอบ “ท่านจาง ข้าไม่มีเงินใช้แล้ว”
“บทกวีไม่กี่ประโยคช่วยข้าได้ไม่มากนัก ในเมื่อเจ้าไม่มีเงินใช้ ก็อยู่ที่นี่อย่างสงบเสงี่ยมเถิด”