“ที่แท้คนผู้นี้เป็นบ่าวในจวนท่านอาจารย์สินะ? ถ้าอย่างนั้นก็ฆ่าทิ้งตรง ๆ ไม่ได้แล้วสิ เฮ้อ! คิดออกแล้ว!”
หลินเยวี่ยอวิ๋นหยิบขวดยาเล็ก ๆ ออกจากมิติพิเศษ คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเดินไปเด็ดใบไม้ข้างทางมาหลายใบ
ต่อหน้าหม่าซาน นางหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนมาผูกไว้หลังใบหู ใช้ปิดปากและจมูก
จากนั้นก็เปิดฝาขวด เทยาปรับลำไส้ออกมาหนึ่งเม็ด วางลงบนใบไม้ที่คลี่อยู่บนมือ
ทันทีที่ยาเม็ดนั้นออกจากขวด หม่าซานก็ได้กลิ่นหอมของยาที่เข้มข้นปะปนกับกลิ่นเย็นสดชื่นจาง ๆ ลอยแตะปลายจมูก
แววตาของหม่าซานหม่นลงทันที จบกัน ดูท่าหญิงผู้นี้คงไม่คิดจะปล่อยเขาไปแล้วสินะ?
หลินเยวี่ยอวิ๋นเลื่อนยาเม็ดไปตรงหน้าหม่าซาน ให้เขาเห็นว่าบนใบไม้ยังมีหนอนตัวเล็ก ๆ อยู่ตัวหนึ่ง พอมันเข้าใกล้ยาเม็ดนั้น ก็รีบขยับหนีสุดชีวิต พยายามออกห่างจากยาให้มากที่สุด
หม่าซานเบิกตากว้างมองหลินเยวี่ยอวิ๋น ก่อนถามเสียงสั่นอย่างไม่อยากเชื่อว่า “นี่...คืออะไร?”
หลินเยวี่ยอวิ๋นมองหม่าซานพลางยิ้มอย่างสงบนิ่ง
“ยาพิษน่ะสิ! ข้าเรียนมาจากเจ้าไม่ใช่หรือ? คราวก่อนเจ้าเอาผงคลายกำลังทาที่กริชไม่ใช่หรือไง?”
“อย่างไร? เจ้าวางยาได้ ข้าวางบ้างไม่ได้หรือ?”
“วางใจเถอะ กินยาพิษนี่เข้าไปแล้วไม่ถึงกับตายทันทีหรอก”
พูดจบ หลินเยวี่ยอวิ๋นก็ชี้ไปที่หม่าซานแล้วกล่าวว่า
“ข้าต้องการให้เจ้าช่วยจับตาดูหลินเยวี่ยหรงนังหญิงแพศยานั่น”
“อืม...หมายถึงความเคลื่อนไหวของอนุแปดในจวนพวกเจ้านั่นแหละ เข้าใจหรือไม่?”
“ถ้ามีข่าวสำคัญ ต้องหาทางส่งข่าวมาให้ข้าทันที ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วน ก็ส่งจดหมายมาทุก 7 วันได้”
“ส่วนยาถอนพิษน่ะหรือ? ก็ต้องดูว่าเจ้าทำตัวดีแค่ไหน!”