“คราวหน้าถ้าเจอท่านอีก พวกเราจะหลีกไปให้ไกลแน่นอน ไม่กล้าขัดใจท่านอีกแล้ว”
“ท่านย่าโปรดไว้ชีวิตด้วย... ท่านย่า?!”
เห็นเช่นนั้น หลินเยวี่ยอวิ๋นก็ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว นางยังต้องซักไซ้หม่าซานต่อ จึงโบกมือไล่ให้พวกเขารีบไป
ก่อนพวกเขาจะจากไป หลินเยวี่ยอวิ๋นยังสั่งให้ชายร่างสูงผอมค้นตัวหม่าซานอีกครั้ง แล้วก็พบว่าอีกฝ่ายพกเงินติดตัวถึง 15 ตำลึง มีตั๋วเงินใบหนึ่งมูลค่า 10 ตำลึง และในถุงเงินก็มีเศษเงินอีก 5 ตำลึง
นอกจากนี้ ชายร่างสูงผอมยังค้นพบมีดสั้นกับผงยาไม่ทราบชนิดอีกครึ่งห่อ
เมื่อพวกเขาพยุงกันลุกขึ้นอย่างโซเซ เตรียมตัวจากไป หลินเยวี่ยอวิ๋นกลับเรียกพวกเขาไว้ เดิมทีนางคิดจะเหลือเงินไว้ให้พวกเขารักษาบาดแผลสักหน่อย
แต่พอนึกถึงว่าพวกเขาเป็นโจรปล้นชิงทรัพย์ ทั้งยังร่วมมือกับคนที่ทำร้ายนางตรงหน้า หมายจะทำร้ายนางอีกด้วย
หากนางสู้แพ้ขึ้นมา ผลที่ตามมาคงเลวร้ายยิ่งกว่านี้มาก นางไม่อยากใจอ่อนจนเกินไป
จากนั้น หลินเยวี่ยอวิ๋นก็ตวาดว่า
“คราวหน้าเจอข้า จงหลีกไปให้ไกล”
“ไม่เช่นนั้น คราวหน้าข้าคงไม่พูดดีด้วยง่าย ๆ แบบนี้แล้ว”
ทั้งสามรีบพยักหน้าเมื่อเห็นเช่นนั้น “ทราบแล้วขอรับ ท่านย่า ขอบคุณท่านย่าที่ไว้ชีวิต”
สุดท้าย ทั้งสามก็พยุงกันเดินโซเซหนีไปทางเมืองอย่างหางจุกตูด
หลังจากทั้งสามลับตาไป หลินเยวี่ยอวิ๋นก็ถือขวานมาหยุดตรงหน้าหม่าซานที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น ก่อนจะย่อตัวลง นางเองก็ไม่รู้ว่าเขาหมดสติจริงหรือแกล้งทำ
ไม่ว่าอย่างไร วันนี้เมื่อตกอยู่ในมือนาง เขาก็ต้องเจอดีอยู่แล้ว