เวลานี้ คู่สามีภรรยาบ้านใหญ่แห่งบ้านเก่าตระกูลหลินในหมู่บ้านต้าเคิงกำลังคุยกันลับ ๆ ในห้อง เรื่องที่บ้านสามแยกครอบครัวแล้ว เงิน 500 อีแปะที่ต้องส่งให้พ่อแม่ทุกเดือน หรือก็คือเงินครึ่งตำลึง ควรแบ่งจัดสรรอย่างไร ทั้งคู่พูดเรื่องนี้ไม่หยุด
กลัวเสียเปรียบบ้านรองจนเกินไป ถึงกับวางแผนว่าอีกสองเดือนจะส่งลูกชายคนเล็กของตนไปเรียนหนังสือที่สำนักศึกษาอีกด้วย
แต่กลับยังไม่รู้เลยว่าลูกสาวของตนหายตัวไปหลายวันแล้ว
หยางซื่อเดินออกมาที่ลานบ้าน ถึงเพิ่งสังเกตว่าไม่มีเสื้อผ้าของลูกสาวตากอยู่บนราว
หยางซื่อฉงนใจ
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
จากนั้นหยางซื่อก็รีบเข้าไปดูในห้องของลูกสาว เห็นว่าบนโต๊ะมีฝุ่นจับเป็นชั้นบาง ๆ แล้ว
“เด็กคนนี้นี่ ทำไมปล่อยให้ฝุ่นจับโต๊ะ ไม่เช็ดสักหน่อยเล่า?!”
“ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว คล้ายว่าจะไม่เห็นหน้าเลยนะ?”
แววตาของหยางซื่อเต็มไปด้วยความสงสัย ทั้งยังมีความกังวลผุดขึ้นมาในใจ นางพึมพำกับตัวเอง
หยางซื่อนึกย้อนดู เมื่อกลับมาหมู่บ้านต้าเคิงได้สามวันนี้ นางเหมือนจะยังไม่เห็นลูกสาวออกจากห้องเลยสักครั้ง จึงคิดว่าลูกคงหลบอยู่ในห้องปักผ้าเช็ดหน้า
ส่วนเรื่องที่ลูกสาวไม่ออกมากินข้าวนั้น หญิงชราแซ่หลินรักลูกชายคนโตกับลูกสาวคนโตของบ้านใหญ่เป็นพิเศษ ถึงกับยกอาหารไปให้กินถึงห้องด้วยตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ต่อจากนั้น หยางซื่อก็เรียกลูกชายคนเล็ก หลินเยวี่ยกวง มาถาม
“กวงเอ๋อร์ พี่สาวเจ้าอยู่ที่ไหน? หลายวันมานี้แม่กลับมาแล้วก็ยังไม่เห็นหน้าเลย!”
“นางไปไหนหรือ?”
หยางซื่อพูดจบก็จ้องลูกชายคนเล็กเขม็ง กลัวว่าจะพลาดพิรุธอะไรไป
“พี่สาวหรือ? นางไปบ้านท่านตาไม่ใช่หรือ ไปหลายวันแล้วนะ”