ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนที่มาคราวก่อน นางยังเห็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวยยอมจ่ายเงินก้อนโตซื้อภาพวาดที่แขวนอยู่ในร้านหนังสือด้วย
ภาพวาดภาพหนึ่งขายได้ตั้งสิบกว่าตำลึงเงินเชียวหรือ?! หลินเยวี่ยอวิ๋นตาโต
นั่นยังได้เงินมากกว่าตอนที่นางลำบากลำบนล่าหมูป่าตัวใหญ่แล้วเอาไปขายเสียอีก
นางเองก็อยากลองวาดภาพดูบ้าง ว่าถ้าเอาไปขายจะได้ราคาเท่าไร
หลังจากหลินเยวี่ยอวิ๋นจ่ายเงินซื้อของเหล่านั้นเสร็จ ก็ให้เจ้าของร้านห่อให้เรียบร้อย จากนั้นก็หยิบห่อของทั้งหมดใส่ตะกร้าสะพายหลังของตน
ต่อมา หลินเยวี่ยอวิ๋นหยิบหนังสือเรื่อง «กฎหมายราชวงศ์ตงฉี่และการปกครองท้องถิ่น» ที่วางเด่นอยู่บนเคาน์เตอร์ข้าง ๆ ขึ้นมา
นางยื่นมือไปหยิบอย่างไม่รู้ตัว แล้วพลิกอ่านสองสามหน้า—
แม้แต่เจ้าของร้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังอดแปลกใจไม่ได้ หญิงสาวที่ดูธรรมดาคนหนึ่งกลับอ่านหนังสือออกด้วยหรือ?!
เขาคิดในใจว่า นี่คงเป็นคุณหนูจากบ้านพ่อค้าร่ำรวยสักตระกูลกระมัง?!
เจ้าของร้านจึงมองหลินเยวี่ยอวิ๋นอย่างพินิจ เห็นนางเหลือบมองรถกระบะคันใหญ่ที่จอดอยู่หน้าประตูอยู่บ่อยครั้ง
เขาคาดเดาอีกว่า บางทีนางอาจเป็นสาวใช้คนสนิทของคุณหนูหรือฮูหยินจากจวนพ่อค้าร่ำรวยสักแห่ง ที่ออกมาซื้อของแทนนายของตนก็ได้?!
แต่พอนึกถึงของที่นางเลือกซื้อ ล้วนเป็นของราคาถูกที่สุดทั้งนั้น?
เจ้าของร้านก็อดจินตนาการต่อไม่ได้ว่า นางคงเป็นบุตรสาวอนุของพ่อค้าร่ำรวยสักคนแน่ ๆ
บุตรสาวอนุจากบ้านพ่อค้าร่ำรวยหลายคนมีชีวิตไม่ต่างจากบ่าวในจวนเท่าไรนัก
แต่ก็ยังดีกว่าบ่าวอยู่บ้าง แถมอ่านหนังสือออกก็ไม่ใช่เรื่องแปลก