ทั้งสามคนพยักหน้าหงึกหงัก ยิ้มประจบแล้วค้อมเอว ก่อนจะหันหลังเตรียมรีบจากไป
「ช้าก่อน」
หม่าซานพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงตะโกนเรียกไว้
เขาคิดจะให้ทั้งสามคนคอยจับตาดูหลินเยวี่ยอวิ๋น หากนางออกจากบ้านเมื่อไร ก็ให้ไปหาเขาที่โรงเตี๊ยม
คราวนี้เขาไม่คิดลงมือเองคนเดียวอีกแล้ว
「พวกเจ้าสามคนหยุดก่อน ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย」หม่าซานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
ทั้งสามหันกลับมาด้วยสีหน้าเหมือนกลืนอุจจาระเข้าไป อากาศรอบตัวคล้ายมีความตึงเครียดจาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น
หนึ่งในสามคนก้าวออกมาข้างหน้าแล้วถามอย่างนอบน้อมว่า
「ฮะ ๆ เอ่อ...ไม่ทราบว่าท่านผู้กล้ามีอะไรจะสั่งหรือขอรับ?!」
หม่าซานได้ยินดังนั้นก็ยกมุมปากยิ้มเยาะ ก่อนกวักมือเรียกให้ทั้งสามตามไป
ทั้งสามเดินตามหม่าซานไปยังตรอกที่ค่อนข้างเปลี่ยวแห่งหนึ่ง
หม่าซานกำชับทั้งสามคนตรงหน้าอย่างละเอียดว่าต่อจากนี้ต้องทำอะไรบ้าง...
ทั้งสามตั้งใจจะไปหมู่บ้านต้าเคิงพร้อมกัน แต่หม่าซานเห็นแล้วก็เรียกพวกเขาไว้ ก่อนจะกระซิบกำชับต่ออีกพักหนึ่ง พวกเขาจึงค่อยจากไป
ขณะเดียวกัน หลินเยวี่ยอวิ๋นที่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในมิติของตน รู้สึกว่าไข้ลดลงแล้ว แต่ก็ยังคอแห้งและไม่สบายตัวไปทั้งร่าง
นางจึงหยิบขวดน้ำที่มีอยู่ในมิติมาดื่มอีกครั้ง ค่อย ๆ ดื่มไปหลายอึกจึงหยุด
ตอนนั้นเอง หลินเยวี่ยอวิ๋นก็รู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมา
ก็เพราะก่อนหน้านี้ดื่มน้ำไปตั้งมากมาย
หลินเยวี่ยอวิ๋นลองใช้จิตรับรู้มองดูสถานการณ์ด้านนอกมิติ—
คาดไม่ถึงว่าคราวนี้จะมองเห็นภาพด้านนอกได้จริง ๆ?!