เด็กทั้งสองกลั้นสะอื้นแล้ววิ่งเข้ามาหา พลางพูดว่า
“พี่~ พี่ใหญ่~ ทำไมถึงบาดเจ็บล่ะ? ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“เลือดไหลตั้งเยอะ ฮือ ๆ~”
“พี่ไม่เป็นไร แค่ตอนจับไก่ป่า เผลอถูกเคียวที่พกไปบาดเท่านั้นเอง”
“ตอนนั้นพี่ไม่ได้กลับมาทำแผลทันที มัวแต่วิ่งไล่ตามไก่ป่า เลยเสียเลือดไปตั้งมากมาย ใช่ไหมล่ะ?”
“พวกเจ้าไม่ต้องห่วง แผลของพี่ทำแผลเรียบร้อยแล้ว”
หลินเยวี่ยอวิ๋นไม่อยากให้น้องทั้งสองเป็นห่วง จึงยิ้มมองพวกเขา แล้วแต่งเรื่องปลอบใจอย่างหน้าตาเฉย
พูดจบก็สั่งน้องสาวให้ต้มน้ำ นางจะฆ่าไก่
น้องสาวได้ยินคำสั่งก็ไม่มีเวลามาเศร้าต่อ รีบวิ่งไปต้มน้ำที่เตา
หลินเยวี่ยอวิ๋นลงมือฉับไว ฟันไก่ป่าจนตาย—
ไก่ป่าดิ้นพราดเฮือกสุดท้าย ก่อนจะค่อย ๆ สงบนิ่งลง…
เลือดยังกระเซ็นเปื้อนเสื้อผ้าของหลินเยวี่ยอวิ๋นไปทั้งตัว
จากนั้นนางวางไก่ป่ากับเคียวลง แล้วกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
เสื้อผ้าชุดที่ถอดออกมานี้ หลินเยวี่ยอวิ๋นก็ไม่คิดจะเก็บไว้ นางกำชับไว้แล้วว่าช่วงสองสามวันนี้จะออกไปตักน้ำกลับมาให้ น้องสาวจะได้ซักผ้าที่ลานบ้าน ไม่ต้องออกไปซักริมลำธาร
เสื้อผ้าเปื้อนเลือดชุดนี้นางไม่เอาแล้ว รออีกสักวันเมื่อแผลหายดี นางจะเข้าเมืองไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้น้อง ๆ คนละหลายชุด
หลินเยวี่ยจิ่วกับหลินเยวี่ยหมิงดีใจจนเนื้อเต้น แต่ก็ยังไม่ลืมกำชับพี่สาวให้ตามหมอมาดูแผลเสียก่อน
แน่นอนว่าหลินเยวี่ยอวิ๋นปฏิเสธทันที
นางกลัวว่าคนร้ายยังไม่ออกจากหมู่บ้าน และแอบจับตาดูความเคลื่อนไหวของพี่น้องทั้งสามอยู่ จึงกลัวว่าพวกมันจะลงมือกับน้องชายและน้องสาว