แต่คนที่ตามเข้าไปไม่ได้มีแค่หยางซื่อคนเดียว ยังมีพวกชายที่ยืนมุงดูอยู่ด้านนอกซึ่งอดสงสัยไม่ไหว จึงเดินตามเข้ามาด้วย
หออีหงก็ไม่สะดวกจะไล่คนออกไป อีกทั้งแม่เล้าจางยังไม่ได้บอกหยางซื่อต่อหน้าว่าลูกสาวของนางไปอยู่ที่ไหน
เดิมทีแม่เล้าจางคิดจะไปนั่งพักในห้องสักครู่ เพื่อสงบใจที่รู้สึกผิดต่อฮูหยินกับคุณหนู
แล้วค่อยเรียกหยางซื่อมาบอกความจริง
แต่ใครจะคิดว่า หลังจากนางคลาดสายตาหยางซื่อไปได้ไม่นาน
หยางอาจื่อ หญิงคณิกาแห่งหออีหง ก็ชิงลงมือรีดไถหยางซื่อเสียก่อน
ตอนหยางซื่ออาละวาดอยู่หน้าหออีหง คนในหอ
แม้จะไม่ได้ออกมาดูเรื่องสนุกกันทั้งหมด แต่ก็แอบสืบข่าวและมองดูอยู่ทั้งต่อหน้าและลับหลัง
ตอนหยางซื่อกอดห่อผ้าแน่นแล้วเดินเข้ามา ด้านหลังก็มีคนเบียดตามเข้ามาเป็นพรวน
ตอนนั้นนางเริ่มรู้ตัวแล้วว่าอาจถูกหมายตาอยู่ และยังถูกคนเบียดจนเซไปด้วย
จู่ ๆ ก็มีคนจากด้านข้างคว้าแขนนางไว้ นางจึงรีบกอดห่อผ้าให้แน่นกว่าเดิม
ตอนนั้นหยางอาจื่อรู้ว่าหยางซื่อเข้ามาจากด้านนอกแล้ว จึงฉวยจังหวะที่แม่เล้าจางไม่อยู่ ตรงเข้าไปดึงหยางซื่อหลบไปอีกทางแล้วพูดว่า
“ท่านป้าหยาง! ข้าเอง! หยางอาจื่อ ลูกสาวของหยางเอ้อร์กุ้ยแห่งหมู่บ้านตระกูลหยางไง! จำข้าได้หรือไม่!”
หยางซื่อตกตะลึงจนแทบคางค้าง ดวงตาเบิกกว้างมองคนตรงหน้า
แววตาของนางเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยว่า
“เจ้า? เจ้า... เจ้าไม่ใช่หยางอาจื่อ ลูกสาวของเอ้อร์กุ้ยหรือ”
“เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ในสถานที่เช่นนี้ได้!”