หยางซื่อเชื่อคำโกหกของนางเช่นกัน แม้จะเจ็บใจ ก็ยังค่อย ๆ ล้วงเงินหนึ่งตำลึงออกมาจากถุงผ้า แล้วยื่นให้หยางอาจื่อโดยตรง
แน่นอนว่าเหตุผลที่หยางอาจื่อเรียกเงินจากหยางซื่อ ก็มีส่วนมาจากความอิจฉาหลินเยวี่ยหรงด้วย
เหตุใดหลินเยวี่ยหรงถึงได้โชคดีขนาดนั้น? เพิ่งมาถึงก็ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากแม่จาง ทั้งยังแนะนำคุณชายผู้สูงศักดิ์ให้รู้จักอีก นางยังเข้าตาคุณชายจนถูกซื้อกลับไปเสวยสุขอีกด้วย?
ทั้งที่ถูกขายเข้าไปในสถานที่อย่างหอนางโลมแล้วแท้ ๆ แต่มารดาของนางกลับไม่สนสิ่งใด บุกไปถึงหออีหงเพื่อไถ่ตัวบุตรสาวหรือ?
เหตุใดหยางอาจื่อถึงไม่ได้โชคดีเช่นนั้นบ้าง?
ในเมื่อหลินเยวี่ยหรงไม่ยอมให้ข้ามีความสุข เช่นนั้นข้าก็จะไม่ปล่อยให้มารดาของนางมีความสุขเหมือนกัน!
แล้วอย่างไรหากได้เป็นอนุของผู้สูงศักดิ์? ข้าจะทำให้มารดาของเจ้ายอมมอบเงินทั้งหมดให้ข้าด้วยความเต็มใจ นั่นแหละถึงเรียกว่าความสามารถ
หยางอาจื่อมองเงินหนึ่งตำลึงที่หยางซื่อยื่นให้ แววตาเผยความดูแคลนอยู่บ้าง แต่เรื่องแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไปไม่ใช่หรือ?
หยางอาจื่อจึงรับเงินหนึ่งตำลึงจากหยางซื่อด้วยท่าทีซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตา
จากนั้นหยางอาจื่อก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาบนใบหน้า จ้องหยางซื่อที่อยู่ข้าง ๆ เขม็ง ก่อนจะทำสีหน้าเศร้าสร้อยราวกับทุกข์ระทมในชั่วพริบตา แล้วเอ่ยว่า
“ท่านป้าหยาง ท่านไม่รู้หรอกว่า หลายครั้งหลายคราที่ข้าเป็นฝ่ายช่วยรับเคราะห์แทนบุตรสาวของท่านจากการรังแกของพวกคนคุมหอนางโลม!”
“ไม่อย่างนั้น ร่างกายของนางคงถูกคนย่ำยีไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว คงไม่มีทางเข้าตาคุณชายผู้สูงศักดิ์ได้หรอก”