ตาเฒ่าหลินรู้สึกผิดที่ทำให้ลูกชายคนรองบาดเจ็บ จึงช่วยลูกชายวางกระบุงลงจากหลัง แล้วกำชับหญิงชราหลินที่อยู่ข้าง ๆ ว่า
“ยายแก่ ไปเอาเงินสักหน่อยเดี๋ยวนี้ แล้วไปหมู่บ้านข้าง ๆ เชิญหมอหลิวมาดูแผลให้เจ้ารองที”
“เท้าของเจ้ารองเจ็บไม่น้อยเลย”
พูดจบก็กลับเข้าห้องไปหยิบกล้องยาสูบแห้งของตน
หญิงชราหลินไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ดี ๆ เท้าของลูกชายคนรองถึงบาดเจ็บไปด้วย
นางเป็นห่วงลูกชาย จึงถามว่า
“เจ้ารอง เท้าของเจ้าไปบาดเจ็บได้อย่างไร?! ทำอะไรไม่ระวังเลยหรือ?!”
“ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไร”
หลินเฉิงซงยิ้มซื่อ ๆ พลางเกาหัว
จากนั้นหญิงชราหลินก็ไม่สนใจอาหารเช้า รีบเข้าไปหยิบเงินก้อนเล็ก ๆ ในห้อง แล้ววิ่งออกไปเชิญหมอหลิวทันที
เวลานี้ ยายอวี๋กับจางต้าโจ่ยที่เพิ่งออกจากเรือนหลักของตระกูลหลินต่างตื่นเต้นกันยกใหญ่
พวกนางเริ่มเดินเคาะประตูแทบทุกบ้านในหมู่บ้าน เล่าว่าขโมยที่ปีนกำแพงมาหวังขโมยของเมื่อคืนก็คือเจ้ารองจากบ้านเก่าตระกูลหลิน
ยายอวี๋ยังเล่าอีกว่า เมื่อเช้าพวกนางไปบ้านตระกูลหลิน แล้วเห็นหลินเฉิงซงมีผ้าขาวพันแผลที่เท้า ทั้งยังมีเลือดซึมออกมา
เล่าได้ละเอียดราวกับเมื่อคืนพวกนางอยู่ในเหตุการณ์ด้วยตัวเอง
ใครได้ฟังก็ล้วนตกตะลึงไปตาม ๆ กัน
บางคนถึงกับอยากไปบ้านตระกูลหลินเพื่อพิสูจน์ว่าที่ยายอวี๋กับจางต้าโจ่ยพูดเป็นความจริงหรือไม่
แต่ก็กลัวคนบ้านตระกูลหลินไม่ยอมให้เข้าไปดู บางคนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจึงวิ่งไปถามคนในบ้านผู้ใหญ่บ้าน เพื่อยืนยันว่าเรื่องจริงหรือเปล่า
คนในบ้านผู้ใหญ่บ้านปฏิเสธที่จะตอบเรื่องเมื่อคืนกันหมด